نخستین رویداد «پیچینگ مستند» در شمال‌غرب ایران برگزار می‌شود

آیا توهم توطئه داریوش آینه ای برای دیدن عادتهای فکری جامعه است یا روایتی که با نادیده گرفتن نقش قدرت و سیاست انگشت اتهام را به سمت مردم گرفته است؟

به گزارش عصر ایران به نقل از پایگاه خبری تاریخ نویس، آهنگ توهم توطئه از داریوش اقبالی در مرداد ۱۴۰۵ منتشر شد و خیلی زود فراتر از یک ترانه موسیقی به موضوعی سیاسی و اجتماعی تبدیل شد.

دلیلش هم روشن است ترانه درباره یکی از قدیمیترین و حساسترین عادت های ذهنی و فرهنگی ایرانیان حرف میزند؛ اینکه بسیاری از اتفاقات را پشت پرده قدرتهای خارجی دشمنان یا توطئه دیگران جست وجو کنیم و سهم خودمان را در شکل گیری وضعیت موجود کمتر ببینیم در متن ترانه داریوش از جامعه ای میگوید که دوست و دشمن را به سادگی جابه جا میکند برای هر اشتباهی دنبال مقصر بیرونی میگردد و حتی موفقیت دیگری را با سوءظن نگاه میکند.

اما جنجال اصلی از جایی آغاز شد که بعضی مخاطبان احساس کردند این آینه بیش از اندازه به سمت مردم گرفته شده است. منتقدان گفتند در شرایطی که مردم ایران دهه ها با سرکوب فساد بحران اقتصادی زندان و خشونت سیاسی روبه رو بوده اند سخن گفتن از «توهم» و دشمن سازی ممکن است به معنای نادیده گرفتن واقعیتهای سیاسی باشد.

از نگاه این گروه مشکل فقط ذهنیت مردم نیست ساختارهای قدرت و تصمیم های حکومت ها نقش تعیین کننده ای در وضعیت امروز ایران داشته اند و نمیتوان مسئولیت آنها را در کنار خطاهای فرهنگی جامعه هم وزن قرار داد برخی منتقدان حتی زبان ترانه را سرزنش آمیز و از بالا به پایین دانستند و گفتند داریوش به جای همدردی با مردم آنها را در جایگاه متهم نشانده است.

در مقابل مدافعان ترانه برداشت دیگری دارند. آنها میگویند نقد یک جامعه لزوماً به معنای سرزنش آن نیست. اتفاقاً اگر جامعه ای قرار است از چرخه استبداد و خشونت سیاسی بیرون بیاید باید بتواند علاوه بر نقد حکومت رفتارها و عادتهای خودش را هم نقد کند بی اعتمادی دو قطبی یا با من یا علیه من تخریب مخالف نپذیرفتن اشتباه و مقصر دانستن همیشگی دیگران.

از این منظر ترانه تا زمانی که این الگوهای رفتاری باقی بمانند بخشی از مشکلات جامعه ممکن است دوباره تولید شوند. بعضی طرفداران نیز معتقدند همین پیام باعث شده گروه های سیاسی مختلف هر کدام بخشی از خودشان را در ترانه ببینند.

اکران مردمی قسمت هفتم سریال «کوری» با حضور بازیگران و عوامل این سریال و استقبال مخاطبان در پردیس سینمایی کوروش برگزار شد.

«کوری» به کارگردانی سجاد پهلوان‌زاده و تهیه‌کنندگی کاظم دانشی، یک سریال جنایی و معمایی است که با فضایی پرتنش و داستانی رازآلود، مخاطبان را درگیر ماجرای یک پرونده پیچیده می‌کند. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر ادعای دو مقام آمریکایی: مذاکرات ایران و عمان بر سر تنگه هرمز شکست خورد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : آخر هفته چه نمایشگاهی برویم؟ …

رخلاف بسیاری از خوانندگان پاپ که فعالیت حرفه‌ای خود را با انتشار آلبوم آغاز می‌کنند، مسیر بانی بیشتر بر انتشار تک‌آهنگ و حضور پررنگ در فضای موسیقی دیجیتال استوار بوده است.

در این مطلب، زندگی بهنام بانی، تاریخ و محل تولد، تحصیلات، شروع فعالیت موسیقی، همکاری او با حامد برادران، مسیر رسیدن به شهرت، نخستین کنسرت، آثار شاخص و وضعیت فعالیت‌های موسیقی او را بررسی می‌کنیم. اطلاعات مربوط به آهنگ های منتشرشده نیز با تکیه بر فهرست‌های رسمی پلتفرم‌های موسیقی بررسی شده است. برای نمونه، ماهان موزیک ، موزیکدل و اسپاتیفای، در حال حاضر آهنگ های مانند «کجای این شهری»، «شب عشق»، «ستاره میشی»، «بی معرفت»، «زخم کاری»، «ماه عسل» و «بارون» را در سایت خود ثبت کرده است. بهنام بانی کیست ؟

بهنام بانی خواننده ایرانی موسیقی پاپ است که در ۱۱ مهر ۱۳۶۶ متولد شده است. درباره محل تولد او در منابع فارسی اختلاف وجود دارد؛ برخی منابع او را متولد تهران معرفی کرده‌اند، در حالی که منابع دیگری محل تولدش را دامغان ثبت کرده‌اند. نسبت خانوادگی او با دامغان و سال‌های تحصیلش در شاهرود در منابع مختلف تکرار شده، اما برای پرهیز از ارائه اطلاعات متناقض به‌عنوان واقعیت قطعی، محل تولد را بهتر است با ذکر همین اختلاف گزارش کرد.

بانی از کودکی به موسیقی علاقه داشت. طبق اطلاعات منتشرشده درباره زندگی او، پدرش نوازنده آکاردئون بود و همین موضوع نقش مهمی در آشنایی زودهنگام او با موسیقی داشت. بانی از حدود ۱۰ سالگی تمرین موسیقی را آغاز کرد و بعدها آموزش جدی‌تری را نزد استادان موسیقی دنبال کرد.

او در رشته مهندسی عمران تحصیل کرد و دوران دانشگاه را در شاهرود گذراند. مسیر تحصیلی بانی در حالی شکل گرفت که علاقه اصلی او همچنان موسیقی بود؛ ترکیبی که بعدها باعث شد فعالیت هنری را به‌صورت جدی دنبال کند. تولد و دوران کودکی بهنام بانی

بهنام بانی متولد ۱۱ مهر ۱۳۶۶ است. علاقه او به خوانندگی از سال‌های کودکی شکل گرفت و خودش نیز در روایت‌هایی از دوران کودکی به نقش پدرش در این مسیر اشاره کرده است.

یکی از نکات …

به گزارش شهرآرانیوز؛ ۲۹ مرداد ۱۳۶۹ برای شهر یک سه‌شنبه معمولی نبود. جنگ هشت‌ساله تازه به پایان رسیده بود، اما هزاران خانواده ایرانی هنوز در انتظار بازگشت پدران، پسران و برادران خود بودند. چهار روز پیش از این، در ۲۶ مرداد، نخستین موج آزادگان از مرز خسروی وارد کشور شده بود و خدا می‌داند چه خرده‌روایت‌های ناگفته‌ای از تلاقی مردمی که شور داشتند و سربازانی که غربت دیده بودند، شکل گرفته بود. 

حالا نوبت مشهد بود؛ شهری که حرم امام رضا (ع) برای بسیاری نقطه آغاز سفر دفاع بود و آنان پس از سال‌ها دوری، می‌بایست دوباره به آن بازمی‌گشتند. بر اساس گزارش روزنامه قدس و دیگر جراید استان، ورود نخستین آزادگان خراسانی به مشهد در دو گروه سازمان‌دهی شده بود: گروهی ۶۹ نفره و گروهی ۴۷ نفره. این تعداد، هرچند در قیاس با ده‌ها هزار آزاده سراسر کشور کوچک به نظر می‌رسید، برای هر خانواده یک جهان بود. قصه آن روزها، قصه بازگشت ۳۴۳۰ جهان یک‌نفره به آغوش مشهد بود. آغازی بر پایان انتظار

روندی که به بازگشت اسرای ایرانی به وطن انجامید، نتیجه تصمیمی ناگهانی نبود؛ بلکه حاصل مجموعه‌ای از مذاکرات و چانه‌زنی‌ها در ماه‌های پس از پایان جنگ ایران و عراق بود. در متن قطعنامه ۵۹۸ که در ۲۹ تیرماه ۱۳۶۷ به تصویب رسید، تبادل اسرا میان دو کشور در بند سوم قرار گرفت با این حال در آن روزها، حتی پس از پذیرش قطعنامه، مسئله اسرا همچنان لاینحل باقی مانده بود.

در این میان، سال ۱۳۶۹ نقطه عطفی تعیین‌کننده شد. از بهار آن سال، نامه‌نگاری‌هایی میان مقام‌های عالی ایران و صدام حسین آغاز شد که به‌تدریج فضای تازه‌ای برای حل مسائل باقی‌مانده ایجاد کرد.

ایران در این مکاتبات بر چند اصل پافشاری می‌کرد: پذیرش دوباره عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر، عقب‌نشینی کامل عراق به مرز‌های بین‌المللی و مبادله فوری و همه‌جانبه اسیران جنگی. سرانجام، در مرداد ۱۳۶۹، بغداد عملا با این چارچوب موافقت کرد و از همان‌جا روند سیاسی به مرحله اجرایی نزدیک شد. با این اتفاق، همه‌چیز روی دور تند افتاد و خیلی زود فرزندان دورافتاده مام میهن به آغوش وطن بازگشتند.

در ۲۲ مرداد همان سال، «ستاد رسیدگی به امور آزادگان» برای سامان‌دهی بازگشت اسرا تشکیل شد؛ اقدامی که نشان می‌داد ایران خود را برای ورود گسترده آزادگان آماده کرده …

به گزارش شهرآرانیوز، حجت‌الاسلام والمسلمین محمدرضا نوراللهیان، امروز (۲۹ مرداد ۱۴۰۵) در آیین رونمایی از کتاب «یاران راستین» با اشاره به پیشینه خانوادگی حسین رسایی افزود: دکتر حسین رسایی فرزند پدری بود که یک عمر خادم افتخاری کشیک دوم حرم مطهر امام رضا (ع) بود. خدمات اجتماعی و درمانی مرحوم رسایی

مشاور رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران با اشاره به نقش خانواده رسایی در فعالیت‌های اجتماعی و خیریه گفت: این خانواده و مؤسسه‌ای که مرحوم رسایی در آن فعالیت داشت، همچنان پابرجاست.

وی با اشاره به خاطرات حسین رسایی از فعالیت‌های فرهنگی پیش از پیروزی انقلاب اسلامی اظهار کرد: آقای رسایی خاطرات فراوانی از حسینیه ارشاد و برنامه‌های متنوع آن، از جمله تئاتر‌های مذهبی پیش از انقلاب داشت. او همچنین از ارتباط و تعامل خود با شخصیت‌هایی همچون شهید بهشتی و شهید رجایی خاطراتی نقل می‌کرد.

نوراللهیان افزود: در سال‌های آغازین انقلاب حسین رسایی به همراه پدر و مادر گرامی و همسر خود به مشهد مأموریت یافت و به این شهر آمد و بخش مهمی از عمر خود را در این خطه سپری کرد. کار‌های بزرگی با دست، فکر و اندیشه او در استان خراسان به منصه ظهور رسید که فهرست بخشی از آنها نیز در کتاب «یاران راستین» آمده است.

وی یکی از نمونه‌های فعالیت‌های مرحوم رسایی را اقدامات درمانی و خیریه دانست و گفت: آقای رسایی در یکی از دارالشفا‌های مشهد، به عنوان عضو مؤثر هیئت امنا فعالیت داشت؛ مرکزی که در آن زمان بزرگ‌ترین مرکز دیالیز شرق ایران بود و ۴۹ دستگاه دیالیز از آلمان و کشور‌های مختلف با کمک‌های مردمی تهیه و وارد شد.

مشاور رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران ادامه داد: با توجه به نیاز بیماران در شهرستان‌های مختلف، بخشی از تجهیزات موجود به شهرستان‌هایی که بیماران آنها ناچار بودند برای انجام دیالیز به مشهد مراجعه کنند، اهدا شد تا خدمات درمانی در محل زندگی بیماران نیز فراهم شود.

…