به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی رسانه ملی، پیلهور ادامه داد: حدود یک سال و نیم پس از پایان فیلمبرداری و زمانی که کار به پایان رسیده بود، مسئولیت کار به من سپرده شد. اصولاً تولید آثار تاریخی بسیار سنگین و پیچیده است و زمانی که با یک سریال تاریخی مواجه هستیم، گستردگی پروژه، دشواریها را چندبرابر میکند. تجربه کارهای پیشین کمک کرد تا بخشی از کاستیهای مرحله قبل را جبران کنیم و برای مثال، خانهها، گنبدها، سازهها و معماری آن دوره تاریخی را به شکلی باورپذیر بازآفرینی کنیم.
پیلهور با اشاره به تصور نادرست درباره ماهیت جلوههای بصری اظهار کرد: بسیاری تصور میکنند اجرای جلوههای بصری صرفاً به نشستن پشت رایانه و کار با نرمافزار محدود میشود، درحالیکه حدود ۵۰ درصد این حوزه به مدیریت و تصمیمگیری در سر صحنه مربوط است. اگر این مدیریت در زمان فیلمبرداری بهدرستی اجرا نشود، در پشت سیستم دیگر نمیتوان معجزه کرد. متأسفانه در این سریال نیز با چنین مشکلاتی روبهرو بودیم و بخش مهمی از انرژی گروه صرف جبران همین نواقص شد.
وی در پاسخ به این پرسش که کدام بخش سریال بیشترین نیاز را به جلوههای بصری داشته است، گفت: بدون تردید فضای قصر مهمترین بخش اثر بود. طراحی نمای ایوان قصر، چشمانداز آن به سمت شهر و همچنین نماهایی که از شهر به سمت قصر گرفته میشد، بیشترین حجم کار جلوههای بصری را به خود اختصاص داد. برای اجرای این بخش از ترکیب فناوری هوش مصنوعی، مدلسازی سهبعدی و دیگر تکنیکهای رایج ویژوالافکت استفاده کردیم.
وی افزود: محل واقعی فیلمبرداری اطراف قصر، بیابانی خالی بود و تقریباً هر آنچه مخاطب در نماهای بیرونی قصر میبیند؛ از درختان گرفته تا خانهها، با جلوههای بصری …
