جلوه‌های بصری «رویای نیمه‌شب» از دل سختی‌های تولید متولد شد

پیله‌ور با اشاره به تصور نادرست درباره ماهیت جلوه‌های بصری اظهار کرد: بسیاری تصور می‌کنند اجرای جلوه‌های بصری صرفاً به نشستن پشت رایانه و کار با نرم‌افزار محدود می‌شود، درحالی‌که حدود ۵۰ درصد این حوزه به مدیریت و تصمیم‌گیری در سر صحنه مربوط است. اگر این مدیریت در زمان فیلم‌برداری به‌درستی اجرا نشود، در پشت سیستم دیگر نمی‌توان معجزه کرد. متأسفانه در این سریال نیز با چنین مشکلاتی روبه‌رو بودیم و بخش مهمی از انرژی گروه صرف جبران همین نواقص شد.

وی در پاسخ به این پرسش که کدام بخش سریال بیشترین نیاز را به جلوه‌های بصری داشته است، گفت: بدون تردید فضای قصر مهم‌ترین بخش اثر بود. طراحی نمای ایوان قصر، چشم‌انداز آن به سمت شهر و همچنین نماهایی که از شهر به سمت قصر گرفته می‌شد، بیشترین حجم کار جلوه‌های بصری را به خود اختصاص داد. برای اجرای این بخش از ترکیب فناوری هوش مصنوعی، مدل‌سازی سه‌بعدی و دیگر تکنیک‌های رایج ویژوال‌افکت استفاده کردیم.

وی افزود: محل واقعی فیلم‌برداری اطراف قصر، بیابانی خالی بود و تقریباً هر آنچه مخاطب در نماهای بیرونی قصر می‌بیند؛ از درختان گرفته تا خانه‌ها، با جلوه‌های بصری خلق شده است. به همین دلیل می‌توان گفت بیشترین نمود جلوه‌های بصری سریال در فضای قصر دیده می‌شود.

پیله‌ور درباره دشوارترین بخش این اثر نیز توضیح داد: طراحی و اجرای دروازه ایشتار از چالش‌برانگیزترین قسمت‌های کار بود، زیرا این سکانس بدون استفاده از پرده کروماکی فیلم‌برداری شده بود و همین موضوع، بازسازی دقیق آن را برای گروه بسیار دشوار و زمان‌بر کرد. در حوزه جلوه‌های بصری تقریباً هیچ کاری غیرممکن نیست، اما بودجه، زمان و مهندسی صحیح تولید، نقش تعیین‌کننده‌ای در کیفیت نهایی هر پروژه دارد.

وی با تأکید بر جایگاه جلوه‌های بصری در تولید آثار تاریخی معاصر گفت: امروز دیگر مانند گذشته نیست که برای ساخت یک اثر تاریخی همه دکورها و فضاها از ابتدا ساخته شوند و چند سال صرف آماده‌سازی تولید شود. اکنون جلوه‌های بصری و فناوری‌های نوین، ازجمله هوش مصنوعی ــ که البته هنوز به بلوغ کامل نرسیده و همچنان به نظارت و مدیریت تخصصی نیاز دارد ــ بخش مهمی از فرایند تولید آثار تاریخی را برعهده گرفته‌اند.

پیله‌ور در پاسخ به این سؤال که آیا در سریال سکانس‌هایی وجود دارد که کاملاً با جلوه‌های بصری ساخته شده، اما مخاطب آن را واقعی تصور کند، بیان کرد: ازاین‌دست سکانس‌ها کم نیست. برای نمونه، سکانسی که سوبیتای با اسب به سمت قصر یورش می‌برد و در قسمت‌های ابتدایی سریال قرار دارد، به‌گونه‌ای طراحی شده که تقریباً تمام عناصر اطراف او به‌صورت سه‌بعدی تولید شده‌اند. در بخش‌های مختلف سریال نیز نمونه‌های متعددی وجود دارد که بیننده آن‌ها را کاملاً واقعی می‌پندارد، درحالی‌که تمام آنچه می‌بیند حاصل طراحی و اجرای جلوه‌های بصری است.

  انتهای پیام/