فرارو- توافق دفاع مشترک میان کشورهای ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان که روز جمعه ۱۶ مرداد ۱۴۰۵ در شهر مکه به امضای سران سه کشور رسید، بر یک اصل کلیدی استوار است: حمله به یک عضو، به مثابه حمله به تمامی اعضا تلقی خواهد شد.
به گزارش فرارو، گویا منطقه شاهد نخستین تلاش جدی و عملیاتی برای پیریزی یک «معماری امنیتی جدید» با اتکا به ظرفیت قدرتهای بزرگ مسلمان است.
این معماری تازه، از یک سو میتواند فرصتهای بدیعی برای گفتوگو و همگرایی منطقهای پیش روی ایران قرار دهد و از سوی دیگر، چنانچه به سمت بلوکبندیهای تقابلی سوق یابد، موازنه قوا در خاورمیانه را وارد فاز کاملاً جدیدی خواهد کرد. در همین راستا، فریدون مجلسی، دیپلمات پیشین و تحلیلگر مسائل منطقه، در گفتوگو با فرارو به بررسی ابعاد و پیامدهای این رویداد پرداخته است: پیمانی که صرفاً برای جنگ طراحی نشده است
فریدون مجلسی با تأکید بر این موضوع که توافق دفاعی جدید میان ترکیه، عربستان و پاکستان در ظاهر امری ساده به نظر میرسد، اظهار داشت: «مقامات ارشد هر سه کشور به صراحت تأکید کردهاند که این توافق ماهیتی کاملاً دفاعی داشته و علیه هیچ کشور مشخصی طراحی و هدفگذاری نشده است. حتی مقامات اسلامآباد اعلام کردهاند که درهای این پیمان برای پیوستن سایر کشورهایی که به اصول صلح و همکاریهای راهبردی پایبند هستند، همواره باز خواهد بود. با این وجود، در عرصه سیاست بینالملل، اهمیت یک پیمان صرفاً به واژگان و متن مکتوب آن محدود نمیگردد؛ بلکه باید ریشهیابی کرد که چه نیازها و ضرورتهایی موجب تولد چنین ائتلافی شده است.»
وی ادامه داد: «کشورهای منطقه طی سالهای اخیر به تدریج به این درک راهبردی رسیدهاند که امنیت، کالایی نیست که بتوان آن را برای همیشه از قدرتهای خارجی خریداری کرد. تجربهی جنگهای اخیر منطقهای، حملات موشکی و پهپادی، بحران ادامهدار غزه، ناامنی در مسیرهای ترانزیت دریایی و مهمتر از همه، تردیدهای فزاینده در خصوص میزان و سرعت مداخلهی قدرتهای خارجی در بحرانهای خاورمیانه، این تصور را …
