فرارو– دیوید هرست، کارشناس ارشد مسائل خاورمیانه و سردبیر نشریه میدل ایست آی
به گزارش فرارو به نقل از میدل ایست آی، اکنون در آستانه گذشت سه سال از اکتبر ۲۰۲۳ (مهر ۱۴۰۲) و آغاز جنگ اسرائیل در غزه هستیم؛ جنگی که از نگاه بسیاری از ناظران بینالمللی مصداق بارز نسلکشی است. در این مدت، اسرائیل ماشین جنگی خود را به کرانه باختری، جنوب لبنان و حتی تقابل با ایران نیز گسترش داده است.
در بخش اعظم این دوران، ترکیه و کشورهای عربی صرفاً با نگرانی نظارهگر تحولات بودند. این انفعال در ترکیه نیز مشهود بود؛ کشوری که بهرغم اعلام تحریمهای تجاری، اجازه داد نفت جمهوری آذربایجان به اسرائیل برسد.
با این حال، ترکیه در مقطعی مانع عملیات گروههای تجزیهطلب مورد حمایت اسرائیل و آمریکا شد و عربستان نیز عادیسازی روابط با تلآویو را به تشکیل کشور مستقل فلسطینی منوط کرد. با وجود این موانع، نتانیاهو از فضای مانور گستردهای برای بازتعریف نظم خاورمیانه و تثبیت برتری راهبردی خود بهره برده است. شکاف در چتر امنیتی آمریکا
در ۷ اوت ۲۰۲۶ (۱۶ مرداد ۱۴۰۵)، یک زلزله ژئوپلیتیک رخ داد: محمد بنسلمان که پیشتر میلیاردها دلار روی بازگشت دونالد ترامپ سرمایهگذاری کرده بود، ناگهان به امضای پیمان دفاعی متقابل با ترکیه و پاکستان روی آورد.
خبرگزاری رسمی چین (شینهوا) این رویداد را با تیتری معنادار بازتاب داد: «آمریکا غیرقابل اتکاست؛ عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان توافق دفاعی امضا کردند.» پکن این توافق را نه ظهور یک «ناتوی اسلامی»، بلکه پیامد مستقیم شکست نظامی آمریکا و اسرائیل در جنگ مستقیم علیه ایران ارزیابی میکند.
شینهوا به نقل از «یان شوئهتونگ»، تحلیلگر ارشد چینی نوشت: «جنگ اخیر نهتنها موجب شده است تا کشورهای عربیِ متکی به چتر امنیتی ایالات متحده نسبت به توانمندیهای واقعی ارتش واشنگتن دچار تردیدهای جدی شوند، بلکه اساساً قابلیت و صلاحیت آمریکا برای صیانت از متحدان راهبردیاش را نیز با پرسشهایی اساسی مواجه ساخته است.» …
