دریا فقط مسیر عبور کشتیهای بزرگ تجاری و نفتکشها نیست. پشت اخبار مربوط به حملات، تنشهای نظامی و تهدیدهای دریایی، زندگی هزاران صیادی قرار دارد که تمام داراییشان به چند متر چوب و آهن روی آب وابسته است.
به گزارش شرق، صیادان یا به قول خودشان «جاشوها» سالهاست با چشمهایی نگران به خلیج فارس نگاه میکنند. برای یکی برادری در دریا ناپدید شده، دیگری لنجش را از دست داده، یکی دیگر دیگر دریا را دوست خود نمیداند و برخی هنوز امیدوارند دوستانشان زنده باشند.
این مردان در کنارک و جاسک، از اسفند سال گذشته تا امروز منتظر روزی هستند که بتوانند بدون ترس از رسیدن یک بالگرد نظامی یا برخورد یک موشک، دل به دریا بزنند و از راه ماهیگیری، زندگی خانوادهشان را تأمین کنند؛ زندگیای که حتی پیش از بحرانهای امنیتی هم با مشکلاتی مانند کمبود سوخت، صید ترال، نابودی زیستگاه ماهیها و هزینههای سنگین تجهیزات دستوپنجه نرم میکرد. حمید به دریا زد و دیگر برنگشت
نوید بلوچ، برادر حمید، یکی از ملوانان لنج «شاهین ۲» است؛ شناوری که همراه با ۱۷ خدمه دیگر در خلیج فارس ناپدید شده و هنوز سرنوشت سرنشینان آن مشخص نیست.
او با صدایی که اضطراب از آن پیداست، شب ناپدیدشدن برادرش را روایت میکند: «لنج شاهین ۲، پانزدهم اردیبهشت از اسکله کنارک با ۱۷ خدمه حرکت کرد. دو روز بعد، در فاصله حدود ۷۰ کیلومتری عمان، یک بالگرد آمریکایی بالای سر شاهین ۲ و چند لنج دیگر آمد و با شلیک منور تلاش کرد آنها را پراکنده کند. همه لنجها برگشتند، اما از همان لحظه دیگر خبری از شاهین ۲ نشد.»
بیش از ۹۰ روز از آن شب گذشته، اما خانوادهها هنوز هیچ خبری از سرنوشت ملوانان ندارند. نوید میگوید برادرش مجبور بود دوباره به دریا برود: «بعد از چهار ماه جنگ و بیکاری، دیگر توان صیادان تمام شده بود. بیشتر مردم این منطقه از راه صیادی و ملوانی زندگی میکنند. در طول جنگ حدود ۸۰ درصد مردم چند ماه بیکار بودند. بعد از آتشبس، کمکم صید شروع شد، اما همه میترسیدند. منتظر ماندیم تا چند نفر بروند و برگردند و شرایط را ببینیم. آن روز اولین سفر صیادی لنج ما بود، اما …
