محمدرضا بابایی در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت: «در سال ۲۰۱۲ جنگ داخلی در سوریه تشدید شد و مخالفان سوری به تدریج توانستند شهرهای استراتژیک، گذرگاههای مرزی و میادین نفتی را تصرف نمایند. در ایام پایانی همان سال، نام فرودگاه ابوظهور بعد از یک رشته حملات آفندی مخالفان سوری بر سر زبانها افتاد.
در آن ایام، این فرودگاه محاصره شد و این محاصره تا ۹ سپتامبر ۲۰۱۵ ادامه پیدا کرد تا سرانجام جبهه النصره، توانست این فرودگاه را به طور کامل تصرف نماید. از آغاز محاصره این فرودگاه در تابستان ۲۰۱۲ تا سقوط آن به دست مخالفان، فرودگاه ابوظهور به مثابه یک گرانیگاه نظامی مهم برای نیروهای حکومت سابق تلقی میشد که فاصله چندانی با بزرگراه ایکاردا در جنوب حلب نداشت. موقعیت استراتژیک این فرودگاه و احاطه شدن آن با زمینهای کشاورزی و همسویی عشایر منطقه یا نیروهای دولتی سوریه، فرودگاه ابوظهور را به یک دژ قوی تبدیل کرده بود که مخالفان برای تصرف آن با چالشهای زیادی روبهرو شدند.
در روزهای اخیر، بار دیگر نام فرودگاه ابوظهور بر سر زبانها افتاد و نام آن در رسانهها مطرح شد. سقوط دولت اسد بستر مناسبی را برای ترکیه فراهم کرد تا دامنه نفوذ خود را در منطقه شامات بسط دهد و نفوذ بر سوریه، تنها مقدمهای برای تثبیت نفوذ در لبنان و افزایش قدرت بازدارندگی در برابر اسراییل تلقی میشود.
اسراییلیها با درک این نکته، در همان ساعات آغازین خروج بشار اسد از کشور، اقدام به هدف قرار دادن تمامی زرادخانههای موشکی، انبارهای مهمات و مراکز نظامی سوریه نمودند تا از این طریق بازدارندگیهای دفاعی حکومت جدید را تقلیل دهند. ترکیه نیز در واکنش به این اقدامات، درصدد برآمد تا ارتش جدید سوریه را براساس استانداردهای ناتو آموزش دهد و ارتش این کشور را به خودروهای زرهی و سلاحهای مدرن مجهز نمود.
سه بخش از خاک سوریه برای آنکارا از اهمیت استراتژیک و ژئوپلیتیکی ویژهای برخوردار است که از طریق تثبیت نفوذ در آن مناطق میتواند دامنه نفوذ خود را بر عراق و لبنان تثبیت نماید. فرودگاههای تدمر و طیاس (تی فور) در شرق حمص به دلیل نزدیکی به مرزهای عراق و لبنان، قرار بود به مثابه مراکز لجستیکی پیشرفته برای …
