روزهای منتهی به کنکور، داوطلب خانه در حال یک ماراتن نفسگیر است. او تمام انرژیاش را برای یادآوری دانستهها گذاشته و حالا بیش از هر زمان دیگری به «آرامش روانی» نیاز دارد.
به گزارش ایرنا، بزرگترین کمکی که ما در این روزها میتوانیم به آنها بکنیم، تغییر نگاهمان است. گاهی اوقات فقط باید کنارشان باشیم، بدون اینکه بخواهیم آنها را نصیحت کنیم یا مدام نگران نتیجه باشیم. بیایید با هم ببینیم چرا برخی جملات دلسوزانه، در واقعیت مخرب هستند. میدان مین خانه
شمارش معکوس شروع شده است. هفته آخر، هفتهای است که ضربان قلب در خانه داوطلبان بالاتر میرود و هر نسیم کوچکی میتواند طوفانی از استرس به پا کند. در این لحظات، خانه نباید به میدان جنگ یا محل بازجویی تبدیل شود.
باید بدانیم که داوطلب در این روزها، از نظر روانی در وضعیتی مشابه یک ورزشکار المپیکی در لحظهی آخر مسابقه است؛ او تمام توان ذهنی و جسمیاش را مصرف کرده و هر حرف اضافهای، مثل یک ضربهی ناگهانی به پاهای خستهی او عمل میکند. در این مرحله، شما دیگر نباید نقش مشاور تحصیلی، مربی سختگیر یا مدیر برنامه را بازی کنید. وظیفهی اصلی شما اکنون این است که «پناهگاه عاطفی» فرزندتان باشید؛ یعنی فضایی امن و بدون قضاوت که او بتواند در آن استراحت کند و برای نبرد نهایی آماده شود.
این جملات را پشت در اتاق کنکوری بگذارید: ۱- «این همه خوندی، اگه نتیجه نگیری چی؟»
این جمله از نظر روانشناختی، «ترس از هدر رفتن تلاش» را در او زنده میکند. داوطلب با شنیدن این حرف، ناخودآگاه روی «شکست احتمالی» تمرکز میکند، نه روی آمادگی خود. او حس میکند که تمام ماهها تلاشش در یک لحظه ممکن است بیارزش شود و این موضوع، تمرکز او را از درس، به سمت اضطراب آینده میبرد. ۲- «ببین فلانی چقدر بیشتر درس خونده!»
مقایسه، سمّ مهلک اعتمادبهنفس است. هر فردی پتانسیل، سرعت یادگیری و ظرفیت ذهنی متفاوتی دارد. وقتی او را با دیگری مقایسه میکنید، پیام پنهان شما این است: «تو …
