تصور کنید: به سینما میآیید، روی صندلی مینشینید، چراغها خاموش میشوند و روی پردهای به اندازه یک ساختمان هشتطبقه، تصویری پخش میشود که جزئیاتش حتی برای مدرنترین حسگرهای دیجیتال هم دستنیافتنی است. نه پیکسلی دیده میشود، نه «صابونزدگی» (مات و بیکیفیت بودن) تصویر؛ فقط یک فیلم زنده و تپنده. این همان فرمت IMAX ۷۰mm است (یا از نظر فنی IMAX ۱۵/۷۰mm).
به گزارش دنیای اقتصاد به نقل از سایت Mezha، در حالی که تمام دنیا به طور گسترده به دیجیتال «راحت و کم هزینه» روی میآورد، این هیولای دوران آنالوگ میتوانست به سادگی منقرض شود. اما اکنون شاهد یک رنسانس بالقوه در سینما هستیم و کاتالیزور اصلی این فرآیند کریستوفر نولان بود که فیلم حماسی پرفروش او «ادیسه» که کاملاً با دوربینهای IMAX فیلمبرداری شده بود، سرانجام جایگاه این فرمت را به عنوان ابزاری منحصر به فرد برای هنر والا تثبیت کرد. پس بیایید ببینیم که این جادو چگونه کار میکند و چرا مکانیکهای سینما هنوز مجبورند قرقرههایی با وزن تقریباً ۳۰۰ کیلوگرم را بکشند.
همه چیز از اواخر دهه ۱۹۶۰ در کانادا شروع شد. گروهی از مخترعان به رهبری گراهام فرگوسن تصمیم گرفتند مشکل سیستمهای پانورامای آن زمان مانند سینهراما را حل کنند. آنها همزمان با چندین پروژکتور کار میکردند و درزهای بین تصاویر همیشه روی پرده قابل مشاهده بود. ایده آیمکس به طرز درخشانی ساده و در عین حال اجرای آن فوقالعاده دشوار بود: بزرگترین فیلم موجود را بردارید و آن را به صورت افقی پخش کنید.
راز ماجرا در علامت «۱۵/۷۰» نهفته است. این یعنی فیلم ۷۰ میلیمترپهنا دارد و هر فریم با ۱۵ سوراخ (پرفوریشن) کشیده میشود. سطح کاریِ چنین فریمی، رقم شگفتانگیز ۶۹.۶ × ۴۸.۵ میلیمتراست. برای اینکه مقیاس را بهتر تصور کنید: این اندازه تقریباً ۱۰ برابر بزرگتراز سطح یک فریم کلاسیک فیلم «۳۵ میلیمتری» است. اما در این مرحله یک مشکل بنیادیِ فیزیکی پدید آمد. فیلمی با این اندازه بسیار سنگین است. اگر آن را با یک پروژکتور استاندارد و با …
