رویداد۲۴| امیرحسین جعفری- فولاد مبارکه در ماههای اخیر یکی از سختترین دورههای فعالیت خود را پشت سر گذاشته است. حملات اخیر به زیرساختهای صنعتی این مجموعه، بخشی از تجهیزات و واحدهای تولیدی را با آسیب جدی مواجه کرد و فولاد مبارکه را وارد یک پروژه بزرگ بازسازی و بازگشت به مدار تولید کرد. در کنار روایت فنی بازسازی، یک سؤال اقتصادی و حاکمیتی هم مطرح است: وقتی یک بنگاه بورسی با چنین سطحی از آسیب و نیاز سرمایهای مواجه است، اولویت منابع مالی آن باید چه باشد؟ این پرسش حالا با تصمیمات مجمع عمومی سالیانه فولاد مبارکه جدیتر شده است. فولاد از مدار تولید خارج شد؛ سهامداران هم در صف ماندند
فولاد مبارکه در ۷ فروردین ۱۴۰۵ برای نخستینبار هدف حمله قرار گرفت. در آن حمله، طبق اعلام معاون امنیتی استانداری اصفهان، مجتمع خسارت دید و یک نفر کشته و دو نفر مجروح شدند. فولاد مبارکه از کار افتاد و نماد بورسی آن نیز تعطیل شد.
پس از تحولات و اختلالات ناشی از شرایط جنگی، بازار سرمایه نیز با مسئله مهمی روبهرو شد؛ نحوه بازگشایی نماد شرکتهایی که مستقیم یا غیرمستقیم تحت تأثیر بحران قرار گرفته بودند.
درباره فولاد مبارکه، توقف طولانیمدت نماد «فولاد» و قفل شدن دارایی سهامداران، به یکی از دغدغههای جدی سهامداران تبدیل شد. گزارشهای منتشرشده در آستانه مجمع اخیر نیز صراحتاً از ماهها توقف نماد و قفل بودن دارایی سهامداران سخن گفتهاند.
این وضعیت فقط یک مسئله معاملاتی نیست. سهامدار، چه حقیقی و چه حقوقی، وقتی سرمایه خود را وارد یک شرکت بورسی میکند، انتظار دارد در چارچوب مقررات بازار سرمایه بتواند نسبت به دارایی خود تصمیم بگیرد. توقف طولانیمدت، بهویژه در شرایطی که اطلاعات دقیق و مستمر درباره میزان خسارت، زمان بازسازی، هزینههای ترمیم و چشمانداز تولید در دسترس نباشد، میتواند به سردرگمی و افزایش ریسک ادراکشده منجر شود. ۱۰ همت برای سهامداران، ۴.۵ همت برای مسئولیت اجتماعی
مجمع عمومی سالیانه فولاد مبارکه در ۱۱ مرداد ۱۴۰۵ برگزار شد و حدود ۱۰ هزار میلیارد تومان سود نقدی میان سهامداران تقسیم شد؛ رقمی که معادل ۵۵ ریال به ازای هر سهم اعلام شده است. یکی از مهمترین مصوبات مجمع عمومی سالیانه فولاد مبارکه، تعیین سقف ۴۵ هزار میلیارد ریالی، معادل ۴.۵ هزار میلیارد تومان، برای هزینههای …
