رویداد۲۴ | مازیار وکیلی- جهانگیر الماسی یکی از آن ستارگان دهه شصت سینمای ایران بود که نتوانست به اندازه بسیاری از همدورهایهای خود در سینما بقا و دوام داشته باشد. دهه شصت سینمای ایران، با وجود تمام فراز و فرودهایی که داشت، توانست استعدادهای فراوانی را به سینمای ایران معرفی کند.
ایران تازه درگیر یک انقلاب بزرگ با ماهیت اسلامی شده بود و رهبر جدید این انقلاب اجازه داده بود سینما به عنوان یک هنر، پس از انقلاب اسلامی به فعالیت خود ادامه دهد. اما به واسطه ماهیت این انقلاب، بسیاری از ستارگان سینمای پیش از انقلاب، بهویژه سوپراستارهای آن دوران، دیگر امکان ادامه فعالیت نداشتند؛ از بهروز وثوقی و محمدعلی فردین گرفته تا بازیگران زنی مانند پوری بنایی و فروزان.
به همین دلیل، فرصت مناسبی در اختیار نسل جوان و تازهنفس سینمای ایران قرار گرفت تا با ورود به عرصه بازیگری، جایگزین بزرگان سینمای پیش از انقلاب شوند. جهانگیر الماسی نیز یکی از همین بازیگران بود؛ ستارهای که در ۲۹ سالگی و با فیلمی از سیروس الوند به نام «ریشه در خون» وارد سینمای ایران شد.
«ریشه در خون» ترکیب بازیگران جالبی داشت. فرامرز قریبیان، یکی از معدود سینماگران پیش از انقلاب که توانسته بود در سینمای پس از انقلاب نیز به فعالیت خود ادامه دهد، در کنار جهانگیر الماسی جوان و تازهوارد قرار گرفته بود؛ بازیگری که قرار بود مسیر تازهای را در سینمای ایران آغاز کند.
اما وقتی این ۴۴ سال را مرور میکنیم، میبینیم الماسی برخلاف بسیاری از همنسلان خود نتوانست به یک شمایل تثبیتشده در سینمای ایران تبدیل شود.
پس از موجی که باعث رونق فیلمهای عرفانی و شبهعرفانی در سینمای ایران شد، مدتی فعالیت الماسی نیز رونق گرفت. برخی کارگردانان تلاش کردند از او تصویری از یک عارف بسازند؛ انسانی که از تعلقات دنیا فاصله گرفته و حالوهوایی متفاوت را تجربه میکند. اما مشکل اینجا بود که تماشاگر عام سینمای ایران علاقه چندانی به این جنس شخصیتها نداشت و بیشتر به فیلمهای اکشن گرایش داشت.
همین مسئله باعث شد مسیر بازیگرانی مانند جمشید هاشمپور و فرامرز قریبیان رونق بیشتری پیدا کند و جهانگیر الماسی از این رقابت عقب بماند.
او در سالهای بعد، بیش از آنکه با نقشهای ماندگارش شناخته شود، با برخی اظهارنظرهای جنجالی، …
