رویداد۲۴ | مازیار وکیلی: بسیاری از کارشناسان حوزه موسیقی در ایران اعتقاد دارند موسیقی ایران به واسطه تاریخ و پیشینهای که دارد، نمیتواند تبدیل به یک موسیقی جهانی شود. حتی چهره نامداری مثل محمدرضا شجریان هم اعتقاد داشت موسیقی ایرانی به واسطه تاریخ پرماجرا و خشونتباری که داشته، موسیقی بسیار غمگین، ساده و محزونی است و چنین موسیقیای ظرفیت جهانی شدن ندارد.
بعد از شنیدن چنین اظهارنظرهایی، پرسشی که برای بسیاری از علاقهمندان به حوزه موسیقی پیش میآمد این بود که نسبت موسیقی به طور خاص و هنر ایرانی به طور عام با جهان چیست؟ آیا اساساً هنر ایرانی قابلیت عرضه در بازارهای جهانی را دارد یا خیر؟ چون تا پیش از کسب جایزه گرمی توسط کیهان کلهر یا عضویت سهراب پورناظری در آکادمی گرمی، کمتر خبری از هنر ایرانی در سطح جهان منتشر میشد. خبری هم اگر بود، بیشتر مربوط به حوزه سینما بود که از اساس یک هنر-صنعت غربی است و بر پایه تفکر و تکنولوژی غرب شکل گرفته است.
سینماگران ایرانی در سالهای پیش و پس از انقلاب اسلامی، پرچمدار جهانی کردن ایران بودند. در سالهای پیش از انقلاب، فرهنگ و هنر ایران اولین جوایزش را در سینما گرفت یا اگر توجهی به موسیقی ایران میشد، بیشتر مربوط به آن دسته از موزیسینها و خوانندگانی بود که در حوزه موسیقی غربی فعالیت میکردند. کمتر میشنیدیم یک موسیقی سنتی ایرانی تبدیل به چهره یا الگویی جهانی شود.
در سالیان اخیر، اما موسیقیدانهای نسل جدید ایران رویه کاری خود را عوض کردهاند. آنها خودشان را در چارچوبهای تنگ موسیقی ایرانی محصور نکردند و تصمیم گرفتند به موسیقی تلفیقی روی بیاورند و همین رویکرد باعث شده است که بتوانند جایی در بازار جهانی موسیقی و برخی گروههای موسیقی غربی پیدا کنند. این رویکرد نشان داد موسیقی سنتی ایرانی، برخلاف باورهای اولیهای که وجود داشت، انعطافپذیری بالایی دارد و میتواند بخشی از بازار فرهنگی جهان باشد. عضویت سهراب پورناظری در آکادمی گرمی هم مؤید این نکته است که موسیقی ایرانی قابلیت جهانی شدن دارد. سهراب پورناظری کیست؟
سهراب پورناظری متولد ۵ اردیبهشت ۱۳۶۲ در کرمانشاه است. او در خانوادهای هنری پرورش یافت؛ پدرش کیخسرو پورناظری از موسیقیدانان برجسته و بنیانگذار گروه شمس است که نقش مهمی در احیای موسیقی تنبور داشته است. مادر او …
