رویداد۲۴| بهمن سام خانیان دادستان عمومی و انقلاب شهرستان رامسر در پی غرق شدن ۵ جوان آران و بیدگل در سواحل این شهرستان در یادداشتی که در اختیار رسانهها قرار داد، نوشت: حادثه تلخ غرقشدگی و متاسفانه مرگ اخیر ۵ جوان در محدوده ساحل توسکاسرای رامسر بار دیگر ضرورت بازنگری در شیوه مدیریت ایمنی سواحل را یادآور میشود.
این پرسش جدی مطرح است که آیا نصب چند تابلو با عنوان شنا ممنوع بر فرض وجود، به تنهایی برای رفع تکلیف متولیان امر و پیشگیری از وقوع حوادث کفایت میکند؟
در حقوق عمومی و قواعد مسئولیت مدنی، اصل بر آن است که هرگاه خطری مستمر، شناختهشده و قابل پیشبینی باشد، تکلیف متولیان صرفاً به اعلام خطر محدود نمیشود، بلکه اتخاذ تدابیر متناسب برای پیشگیری از وقوع زیان نیز مورد انتظار است. به عبارت دیگر، هشدار دادن مقدمه پیشگیری است، نه جایگزین آن.
در بسیاری از کشورها، نقاط دارای سابقه غرقشدگی با مجموعهای از اقدامات ایمنی مدیریت میشوند؛ از جمله استقرار ناجیان غریق به تعداد کافی در ایام پرخطر، ایجاد برجهای مراقبت، نصب تجهیزات نجات، استفاده از سامانههای هشداردهنده، محدودسازی دسترسی به مناطق فوقالعاده خطرناک، پایش مستمر سواحل و استقرار جتاسکیهای امداد و نجات دریایی مجهز به (برانکارد) نجات در محدودههای پرخطر ساحلی، تجربههای موفق نشان داده است که کاهش تلفات انسانی محصول ترکیب هشدار، نظارت و امدادرسانی است، نه اتکای صرف به تابلوهای هشدار.
از منظر حقوق عامه نیز مطابق اصل ۱۵۶ قانون اساسی، صیانت از جان، امنیت و حقوق شهروندان از وظایف اساسی حاکمیت و تمامی دستگاههای ذیربط است.
بدیهی است تشخیص مسئولیت احتمالی اشخاص یا دستگاهها در هر پرونده، مستلزم رسیدگی قضایی و بررسی کارشناسی است؛ اما آنچه پیش از هر چیز اهمیت دارد، پیشگیری از تکرار چنین حوادثی است.
هنگامی که در محدودههای مشخص طی سالهای متوالی موارد متعدد غرقشدگی رخ میدهد، انتظار عمومی و منطقی آن است که علاوه بر نصب تابلو، تمامی ظرفیتهای قانونی، اجرایی و امدادی برای حفاظت از جان مردم به کار گرفته شود.
جان انسانها باارزشتر از آن است که پس از هر حادثه تنها به این جمله بسنده کنیم که تابلوی شنا ممنوع نصب شده بود یا مسافر بیتوجه است.
