«فرج کمیجانی» در گفتوگو با خبرنگار سیاسی ایرنا با تبیین مخالفت برخی افراد با مذاکرات گفت: واقعیت این است که هیچ کشوری با شعار «نه جنگ، نه مذاکره» اداره نشده است. اگر عدهای با مذاکره مخالفت میکنند، باید صادقانه بگویند راهحل جایگزینشان چیست. مخالفت با مذاکره زمانی معنا پیدا میکند که یک راهکار عملی، کمهزینهتر و مؤثرتر روی میز باشد. تاکنون چنین راهکاری ارائه نشده است.
دبیرکل مجمع فرهنگیان ایران اسلامی ادامه داد: امروز مذاکره یک انتخاب جناحی نیست؛ بلکه ضرورت ملی است. همانطور که نیروهای مسلح وظیفه دفاع از کشور را دارند، دستگاه دیپلماسی نیز وظیفه دارد هزینههای تقابل را کاهش دهد و فرصتهای جدید برای تأمین منافع ملی ایجاد کند. مخالفت مطلق با مذاکره، بدون ارائه جایگزین، بیشتر یک موضع سیاسی است تا یک راهبرد ملی.
کمیجانی در پاسخ به این سوال که آیا پیگیری همزمان مذاکره و جنگ برای رسیدن به منافع ملی مغایرتی با هم دارند یا خیر، گفت: ابدا مغایرتی ندارند بلکه این دو مکمل یکدیگرند. قدرت نظامی بدون دیپلماسی، کشور را وارد چرخهای از درگیریهای پرهزینه میکند و دیپلماسی بدون پشتوانه قدرت نیز کارآمد نیست. هنر حکمرانی این است که میدان و دیپلماسی در خدمت یک هدف باشند؛ یعنی تأمین منافع ملی.
عضو هیات رئیسه جبهه اصلاحات ایران افزود: تاریخ روابط بینالملل نشان میدهد که تقریباً همه جنگها در نهایت پشت میز مذاکره تعیین و تکلیف شدهاند؛ بنابراین کسانی که مذاکره را نشانه ضعف معرفی میکنند، یا واقعیت سیاست بینالملل را نادیده میگیرند یا از هزینههایی که تحمیل میشود، فاصله دارند.
کمیجانی تصریح کرد: متأسفانه بخشی از فضای سیاسی کشور سالهاست که به جای رقابت بر سر ایدهها، به تخریب افراد عادت کرده است. نتیجه این رفتار، حذف نخبگان، کاهش اعتماد عمومی و دلسرد شدن نیروهای کارآمد است.
دبیرکل مجمع فرهنگیان ایران اسلامی اظهار کرد: در شرایطی که کشور با جنگ روبهرو است، انتظار میرود همه جریانهای …
