به گزارش روز شنبه ایرنا، توافق سهجانبه عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان که در هفتم اوت (۱۶ مرداد) به امضا رسید و این کشورها از آن به عنوان یک توافق دفاعی یاد می کنند، از نگاه بخش مهمی از محافل سیاسی، امنیتی و رسانهای رژیم صهیونیستی صرفاً یک پیمان نظامی میان سه کشور نیست، بلکه نشانهای از شکلگیری تدریجی یک معماری امنیتی جدید در منطقه است که برخلاف نظم پیش از هفتم اکتبر (عملیات طوفان الاقصی در ۱۵ مهر ۱۴۰۲)، اسرائیل را دیگر بازیگری تعیینکننده در ترتیبات امنیتی منطقه نمیبیند.
رسانهها و اندیشکدههای اسرائیلی ارزیابی های مختلفی در این خصوص دارند؛ برخی این توافق را تهدیدی علیه موقعیت منطقهای رژیم صهیونیستی میدانند و برخی دیگر معتقدند پیمان مذکور در کوتاهمدت میتواند با تقویت بازدارندگی عربستان در برابر برخی طرف های منطقه ای، بهطور غیرمستقیم به سود اسرائیل تمام شود.
پیمان سهجانبه از نگاه رژیم صهیونیستی؛ فراتر از یک توافق دفاعی
مهمترین حساسیت رژیم صهیونیستی به مفاد توافق بازمیگردد؛ بندی که بر اساس آن حمله نظامی به یکی از سه عضو، حمله به هر سه عضو تلقی میشود. «تایمز اسرائیل» با مقایسه این بند با ماده پنجم ناتو، در عین حال تأکید کرده است که میزان واقعی تعهد اعضا هنوز روشن نیست و باید دید در صورت وقوع بحران، این تعهد به سلاح، اطلاعات، پدافند هوایی یا اعزام نیرو منجر خواهد شد یا خیر.
از همین رو، نگاه دستگاه اطلاعاتی اسرائیل بیش از آنکه بر متن توافق متمرکز باشد، بر «آنچه پس از توافق اتفاق میافتد» استوار است. تایمز اسرائیل پرسش اصلی را در زمینه شکلگیری سازکارهای اطلاعاتی مشترک، ارزیابی تهدیدهای مشترک، هماهنگی پدافند هوایی و موشکی، همکاری سایبری، رزمایشهای سهجانبه، انتقال فناوری و آموزش نظامی مطرح میکند. از دید این رسانه، اگر این همکاریها نهادینه شود، پیمان سهجانبه میتواند از یک بیانیه سیاسی به یک معماری امنیتی واقعی تبدیل شود.
این نگرانی از آن جهت اهمیت بیشتری پیدا میکند که هر یک از سه عضو، قابلیت متفاوتی را وارد این چارچوب میکند؛ پاکستان دارای قدرت بازدارندگی هستهای و ارتشی بزرگ است؛ ترکیه عضو ناتو و صاحب توانمندیهای قابل توجه نظامی و صنایع دفاعی رو به رشد است؛ و عربستان سعودی منابع مالی، موقعیت جغرافیایی و شبکهای …
