به گزارش خبرنگار سیاسی ایرنا، دولت چهاردهم در شرایطی کار خود را آغاز کرد که جامعه ایران با مجموعهای از مسائل انباشته روبهرو بود. در چنین شرایطی، انسجام ملی برای دولت پزشکیان یک مفهوم سیاسی نبود بلکه به تدریج به یکی از الزامات عبور کشور از بحران تبدیل شد.
اهمیت این مسئله زمانی بیشتر شد که کشور با بحرانهای امنیتی و جنگ روبهرو شد. جنگ ۱۲ روزه و پس از آن جنگ ۴۰ روزه، جامعه ایران را در موقعیتی قرار داد که بسیاری از اختلافات و تفاوتها در برابر یک مسئله بزرگتر و آن هم حفظ ایران و عبور کشور از یک تهدید خارجی قرار گرفت.
مسعود پزشکیان بعدها جنگ ۱۲ روزه را نماد وحدت ملی ایرانیان توصیف کرد و گفت مردم ایران فارغ از سلیقه و دیدگاه خود، هنگام دفاع از کشور یکپارچه عمل کردند. او همچنین تاکید کرد که سرمایه ماندگار کشور، همبستگی مردم، توان جوانان و امید به آینده است.
وقتی اختلافها در برابر یک مسئله بزرگتر قرار گرفت
باید بر این نکته تاکید کرد که انسجام ملی الزاماً به معنای یکسان شدن دیدگاههای مردم نیست. جامعهای که میلیونها نفر با سلایق سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی متفاوت دارد، طبیعی است که اختلاف نظر داشته باشد اما اتفاق مهم آنجاست که در بزنگاههای بزرگ، این اختلافها مانع از شکلگیری یک منافع مشترک نشود.
در بحرانهای امنیتی اخیر نیز یکی از مهمترین واقعیتها همین بود. مردم میتوانستند نسبت به بسیاری از مسائل داخلی، سیاستها و عملکرد مسئولان نقد داشته باشند، اما تهدید علیه تمامیت ارضی کشور، مسئلهای متفاوت بود. در چنین شرایطی، ایران به نقطهای تبدیل شد که بخشهای مختلف جامعه میتوانستند بر گرد آن اشتراک پیدا کنند.
این همان نقطهای است که انسجام ملی را از یک شعار سیاسی جدا میکند و انسجام واقعی زمانی شکل میگیرد که مردم، بدون آنکه درباره همه مسائل اتفاق نظر داشته باشند، در یک مسئله حیاتی احساس کنند سرنوشت مشترکی دارند.
پزشکیان نیز در روایت خود از جنگ بر همین نقش مردم تاکید کرده است. او پس از پایان جنگ ۴۰ روزه، حضور آگاهانه مردم را عاملی برای خنثی شدن سناریوهای بیثباتکننده و تقویت انسجام ملی دانست و گفت که حضور مردم سرمایهای است که باید در بازسازی و پیشرفت کشور مورد استفاده قرار گیرد.
این نگاه، یک پیام …
