به گزارش ایرنا؛ وقتی از تاریخ تئاتر کرمانشاه سخن به میان میآید، نام عباس بنیعامریان چون نگینی میدرخشد. مردی که در سال ۱۳۱۶ در شهرستان سنقر و کلیایی چشم به جهان گشود و تا ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۹ که در قطعه هنرمندان باغ فردوس کرمانشاه آرام گرفت، عمری را وقف هنر و فرهنگ این دیار کرد.
بنیعامریان از نوجوانی عاشق تئاتر بود. در ۲۳ سالگی راهی تهران شد تا در کلاسهای «اسکوییها» که تازه از روسیه بازگشته بودند، روش «استانیسالوسکی» را بیاموزد. او در آن روزگار همکلاسی مهدی فتحی شد که بعدها به یکی از بهترین استادان فن بیان بدل گشت. اما کرمانشاه همیشه در دل او جای داشت؛ بازگشت و در دبیرستان رازی، همپای هنرمندانی چون آقای جواهری، پشت صحنه نمایش «تاجر ونیزی» ایستاد. همانجا بود که عشق به تئاتر در وجودش شعلهورتر شد.
در سالهای ۱۳۳۵ تا ۱۳۳۹، باشگاه «المپیک» در کوچه حشمتالسلطنه، میزبان نمایشهای ملودرام موزونی بود که بنیعامریان در آنها نقشآفرینی میکرد. مردم کرمانشاه با بلیطهای پنج ریالی، استقبالی بینظیر از این آثار میکردند. نمایشهایی با موضوعات اجتماعی، خانوادگی و مسائل روز مردم که بنیعامریان آنها را اجرا میکرد؛ از «چشم در چشم» نوشته دکتر ساعدی تا آثاری که در سالن فرهنگ اسلامآباد و قصر شیرین به صحنه میرفت. او معتقد بود تئاتر باید آیینه زندگی مردم باشد و متأسفانه امروز این فضا در متون نمایشی خالی است.
بنیعامریان تنها به بازیگری اکتفا نکرد. او پس از استخدام در آموزش و پرورش، در دبیرستان کزازی به تدریس ادبیات و هنر پرداخت و گروه تئاتر دبیرستان را سرپرستی کرد. در این مسیر، شاگردانی چون دکتر میرجلالالدین کزازی را پرورش داد. همچنین در انجمن ادبی آقای مهدوی عضویت یافت و به همراه مرحوم ناجی، ذوق شعری خود را نیز به نمایش گذاشت. نمایشهای «خسیس»، «ملانصرالدین و خلیفه بغداد»، «ویولنساز کرمونا»، «شبکه زیرزمینی» و «کمدی باغ سیبزمینی» از جمله آثاری بودند که در دبیرستان کزازی به کارگردانی او اجرا شدند.
پوران درخشنده، کارگردان برجسته سینمای ایران، درباره او میگوید: استاد بنیعامریان از بزرگان فرهنگ و هنر کشور بود. او عاشقی بود که اگر چیزی در این استان شکل گرفت، مرهون عشق و علاقهای است که به شاگردانش داشت. او معلم اخلاق و انسانیت بود و مدام به …
