گروه جامعه ایرنا - این روزها، همزمان با آغاز موج اصلی سفرهای اربعین، صدها پزشک، پرستار، امدادگر، نجاتگر و داوطلب جمعیت هلالاحمر ایران در مراکز درمانی، درمانگاهها، موکبهای سلامت و پایگاههای امدادی عراق مستقر شدهاند، آنان تنها بخشی از شبکه گستردهای هستند که هر سال در یکی از بزرگترین تجمعهای انسانی جهان، مسئولیت حفظ سلامت میلیونها زائر را برعهده میگیرند.
اما اربعین تنها یکی از میدانهایی است که رنگ سرخ هلال در آن معنا پیدا میکند. مأموریت امدادگران هلالاحمر، تقویم نمیشناسد؛ از زلزله و سیل گرفته تا جنگ، از کولاک و برف تا گرمای طاقتفرسای تابستان، از سوانح جادهای تا حوادث صنعتی و کوهستان، آنان همواره نخستین گروههایی هستند که به دل حادثه میزنند و آخرین کسانی که محل حادثه را ترک میکنند.
شاید همین ویژگی، امدادگری را از بسیاری مشاغل دیگر متمایز میکند. در شرایطی که غریزه انسان او را به دور شدن از خطر فرا میخواند، امدادگر مسیر عکس را انتخاب میکند؛ به قلب آتش، زیر آوار، میان سیلاب یا در مسیر بمباران میرود تا جان انسانی را نجات دهد؛ حتی اگر این تصمیم، جان خودش را نیز در معرض خطر قرار دهد.
در جریان تجاوز رژیم صهیونیستی و آمریکا طی دو جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه و حملات به مناطق مسکونی، این واقعیت بار دیگر آشکار شد. هنوز صدای انفجارها خاموش نشده بود که تیمهای امداد و نجات هلالاحمر در محل حادثه حاضر شدند؛ آواربرداری کردند، مصدومان را از زیر آوار بیرون کشیدند، عملیات جستوجو را ادامه دادند و در بسیاری از موارد، همزمان با احتمال حملات مجدد، امدادرسانی را متوقف نکردند. این حضور، تنها انجام یک وظیفه سازمانی نبود؛ جلوهای از تعهدی بود که امدادگران برای حفاظت از جان انسانها پذیرفتهاند.
البته روایت فداکاری امدادگران هلالاحمر به روزهای جنگ محدود نمیشود. در زلزله بم، رودبار، کرمانشاه و خوی، در سیلابهای گلستان، لرستان، خوزستان و سیستان و بلوچستان، در حادثه متروپل آبادان، آتشسوزی پلاسکو، سقوط بهمن، گرفتارشدگان در ارتفاعات و دهها حادثه دیگر، همین لباسهای سرخ و سفید نخستین نشانه امید برای خانوادههایی بودند که چشم انتظار نجات عزیزانشان بودند.
امدادگری، تنها حضور در محل حادثه نیست؛ ساعتها آموزش، تمرین، آمادگی جسمانی و روانی …
