در روزگاری که بسیاری از جوامع با بحران فردگرایی، شکافهای اجتماعی و بیاعتمادی روبهرو هستند، پیادهروی اربعین تصویری متفاوت از روابط انسانی به نمایش میگذارد؛ در این اجتماع عظیم، خدمترسانی بیمنت، ایثار، همدلی و مشارکت داوطلبانه جایگزین رقابتهای مادی میشود و انسانها بدون توجه به جایگاه اجتماعی یا توان مالی، در کنار یکدیگر مسیر عشق و معرفت را طی میکنند.
یکی از مهمترین ویژگیهای اربعین، نقش مردم در شکلگیری و اداره آن است؛ بخش عمده خدمات این حرکت عظیم، نه با ساختارهای رسمی، بلکه با مشارکت داوطلبانه میلیونها نفر انجام میشود. موکبهایی که با عشق برپا میشوند، جلوهای از سرمایه اجتماعی و فرهنگ خدمت را به نمایش میگذارند و نشان میدهند که همبستگی مردمی، توانایی خلق بزرگترین اجتماعات انسانی را دارد.
اربعین همچنین فرصتی برای تقویت وحدت امت اسلامی است؛ در این مسیر، تفاوتهای قومی، زبانی و حتی مذهبی، رنگ میبازد و آنچه برجسته میشود، اشتراک در ارزشهایی همچون عدالتخواهی، مقاومت در برابر ظلم و احترام به کرامت انسان است. این وحدت، پاسخی عملی به تلاشهایی است که در پی ایجاد تفرقه و واگرایی میان ملتهای مسلمان هستند.
از سوی دیگر، اربعین تنها یادآور یک واقعه تاریخی نیست، بلکه مدرسهای برای تربیت انسان مسوول و جامعهساز است؛ زائر در این مسیر میآموزد که مسوولیت اجتماعی، گذشت، صبر، نظم، احترام به حقوق دیگران و روحیه خدمت، ارزشهایی هستند که باید پس از پایان سفر نیز در زندگی فردی و اجتماعی استمرار یابند.
جهان، امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند الگویی از همزیستی مسالمتآمیز، همدلی و تعاون است و اربعین میتواند نمونهای موفق از این الگو را به جهانیان معرفی کند؛ …
