پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : بهاره موفقی؛ انتخاب: هیاهوی ازدحام جمعیت در واگن مترو با فریاد زن جوان بر سر مرد میانسال متوقف می شود. مردی که میان جمعیت به حریم شخصی او دستدرازی کرده بود، از لابه لای جمعیت خارج، و با توقف مترو از ایستگاه سریع پیاده شد، اما آنچه پس از این واقعه رخ داد از خودِ آزار تکاندهندهتر بود؛ همه میگفتند «ما هر روز شاهد این صحنهها هستیم، دیگر برایمان عادی شده است». بحران حق شهروندی امنیت زنان در تهران زیر تیغ سوءمدیریت شهری به یغما رفته است. این درحالی است که در مناسبتهای رسمی از کرامت زنان سخن گفته می شود، بیآنکه در معماری و سازماندهی فضاهای عمومی، این کرامت به صورت عینی و قابل سنجش تضمین شده باشد. نتیجه آن است که شهر در سطح گفتمانی زنان را محترم میشمارد، اما در سطح عینی، آنان را در معرض اضطراب دائمی رها میکند. هر جا زنی ناچار است مسیر خود را بر اساس احتمال تعرض، مزاحمت، تعقیب، تحقیر یا بیپناهی تنظیم کند، باید گفت که شهر از کارویژه مدنی خود فاصله گرفته و به سازوکاری برای بازتولید نابرابری جنسیتی بدل شده است. فضاهای ناامن شهری برای زنان صرفاً مسئلهای مربوط به انتظامات، روشنایی معابر یا افزایش دوربینهای نظارتی نیست؛ این پدیده نشانهای فشرده از نوعی شکست در فهم حق شهروندی و ناتوانی در بهرسمیتشناختن زنان بهمثابه سوژههای کامل شهروندی است. بعلاوه، ناامنی برای زنان تنها به داخل واگنها محدود نمیشود بلکه ساختار کالبدی ایستگاهها و فضاهای پیرامونی آنها، خود مولد ترس هستند؛ ایستگاههایی مانند ایستگاه شهید حقانی در ساعات پایانی شب به نمونهای بارز از جغرافیای وحشت تبدیل میشود. این در حالی است که این فضا باید تجسم برابری در بهرهمندی از زیرساخت عمومی باشد، اما در عمل برخی ایستگاههای خلوت، راهروهای طویل و کمنور، ورودیها و خروجیهای بیدفاع، فضاهای فاقد حضور مؤثر نیروی انسانی و نقاط کور نظارتی به زنان این پیام روشن را منتقل میکنند که امنیت آنان در منطق طراحی و مدیریت اولویت نداشته است. فقدان روشنایی استاندارد، کور بودنِ نقاط تحت نظارت دوربینها و نبودِ گشتهای پیاده در نقاط استراتژیک ایستگاهها، فضاهای شهری را به حیاطخلوتی برای آزارگران بدل کرده است. مدیریت شهری که بودجههای کلان را صرف پروژههای ویترینی …
