اوایل امسال، بسته شدن تنگه هرمز باعث خوشبینی کاذبی در برخی از محافل جنبش اقلیمی شد. دشمن اصلی این جنبش، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، به یک باره به رویای خود برای افزایش قیمت نفت جامه عمل پوشاند.
با این حال، شگفتانگیزترین نتیجه بحران تنگه هرمز تا به امروز این است که قیمت نفت به آن اندازه که بسیاری از تحلیلگران انتظار داشتند، افزایش نیافته است. بزرگترین دلیل این است که چین واردات سوخت فسیلی خود را در ماههای پس از بسته شدن تنگه به شدت کاهش داده است.
اما این پاسخ، سوال دیگری را مطرح میکند: چرا چین، قهرمان جهانی فناوری انرژی پاک، چنین کاری میکند؟ چرا درد و رنج مصرفکنندگان سوختهای فسیلی در سراسر جهان را به حداکثر نمیرساند و در نتیجه فروش پنلهای خورشیدی، باتریها و خودروهای برقی - «سه صنعت صادراتی جدید» که رئیس جمهور شی جین پینگ از آنها تمجید کرده است - را افزایش نمیدهد، حتی اگر مجبور باشد در کوتاهمدت هزینه بیشتری برای واردات خود بپردازد؟
تحلیلگران سیاسی پاسخهایی برای این سؤالات ارائه دادهاند. چین به طور کلی برای ثبات ارزش قائل است. چین میخواهد در سیاست جهانی به عنوان یک کشور بالغ و مسئولیت شناس دیده شود. چین ممکن است بخواهد به امید سود متقابل در آینده، لطفی در حق دولت ترامپ بکند. چین حتی ممکن است ترجیح دهد که کنترل جمهوریخواهان بر دولت ایالات متحده ادامه یابد.
همه این گمانهزنیها را باید در پرتو یک واقعیت اقتصادی تلخ و بیپرده بررسی کرد: چین چیزی بیش از فناوری پاک صادر میکند، خیلی بیشتر. در سال ۲۰۲۵، چین حدود ۲۲۰ میلیارد دلار پنل خورشیدی، خودروهای برقی، باتری و توربینهای بادی صادر کرد. این رقم بسیار زیادی به نظر میرسد. اما این تنها ۶ درصد از ۳.۷۷ تریلیون دلاری است که چین به طور کلی صادر کرده است.
چین شریک تجاری اصلی بیش از ۱۲۰ کشور است . هر دلار اضافی که این کشورها به دلیل بحران تنگه هرمز برای واردات نفت و گاز طبیعی مایع (LNG) هزینه میکنند، صرف لوازم الکترونیکی، منسوجات، فلزات …
