از اوایل اسفند ۱۴۰۴ تا کنون مجلس دوازدهم جلسه علنی در ساختمان بهارستان نداشته است. در این مدت هیچ گزارشی ندیدهایم که مثلاً مردم فلان حوزه انتخابیه یا یک فرهیخته و نخبه یا یک تشکل صنفی یا دانشجویی یا... دلشان برای جلسات علنی تنگ شده باشد و مثلاً طوماری امضا کرده یا در تجمعی حضور یافته و خواستار برگزاری جلسه باشند. فقط یکبار چند نماینده در رفتاری بیمزه، دنبال راهانداختن نمایشی خندهدار برای تحصن در مقابل ساختمان پارلمان بودند که لابد خودشان فهمیدند مضحکه میشوند و انصراف دادند.
پرسش آن است که خلاء مجلس چقدر برای اقشار مختلف جامعه احساس شده.؟ و چهبسا تشکیل نشدن جلسات علنی خوشایند است؟
پاسخ به این سؤال را میتوان از یک نظرسنجی بسیار ساده به دست آورد. چند نماینده (ترجیحاً پایداریچی) با یک کاغذ و قلم در میدان بهارستان جلوی مردم را بگیرند و از آنها بپرسند چقدر باز یا بستهبودن مجلس برایشان مهم است. اگر نمونه به طور تصادفی (و نه گزینشی) انتخاب شود بهاحتمال زیاد حتی یک نفر نیز به این سؤال پاسخ مثبت نخواهند داد. همین نظرسنجی را میتوان بهصورت پیامکی نیز انجام داد.
اما چرا چنین است؟ قطعاً اکثر نمایندگان مجلس در پدیدارشدن چنین نتیجهای برای نظرسنجی مدخلیت ندارند. این اکثریت افراد معقولی هستند که در جلسات علنی کاملاً منطقی رفتار میکنند. پس باید علت را …
