به گزارش اقتصادنیوز به نقل از دنیای اقتصاد، دنیل اسمیت، اقتصاددان، در مقالهای نوشت: در جریان انقلاب فرانسه، مقامات پاریس برای اطمینان از اینکه مردم گرسنه نمانند، به «مجموعهای از اقدامات برای تثبیت قیمتها و کنترل مواد غذایی» روی آوردند. اما این اقدامات آنگونه که برنامهریزی شده بود، نتیجه نداد. پاریس چگونه تغذیه میشود؟
فردریک باستیا، اقتصاددان مشهور فرانسوی، در کتاب «مغالطات اقتصادی» در سال ۱۸۴۵ بهطرزی درخشان توضیح داد که چگونه مبادله در بازار، بهطور قابلاعتمادی مواد غذایی و محصولات کشاورزی مورد نیاز جمعیت یکمیلیونیِ آن زمانِ پاریس را از روستاهای اطراف تامین میکرد؛ بهگونهای که مردم میتوانستند از «خوابی آرام... که حتی برای یک لحظه نیز آشفته نمیشد...» برخوردار باشند.
در نقطه مقابل، باستیا پیشبینی کرده بود که اگر وزیری خودرأی تصمیم بگیرد سازوکار بازار را کنار بگذارد و شخصا تعیین کند که چه چیزهایی «باید تولید، حملونقل، مبادله و مصرف شوند»، آنگاه «درون دیوارهای پاریس رنج فراوان - فقر، نومیدی و شاید قحطی - پدید خواهد آمد». اهمیت مشاهده باستیا درباره عملکرد شگفتانگیز بازار را زمانی بهتر درک میکنیم که به دورهای نگاه کنیم که پاریس واقعا گرسنه ماند. آزمایش فرانسه در تامین اجباری مایحتاج
در آستانه انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، این کشور در وضعیت مالی بسیار وخیمی قرار داشت. فرانسه در نتیجه جنگ هفتساله و حمایت از مستعمرات آمریکایی در جریان جنگ استقلال آنها، بدهیهای سنگینی انباشته کرده بود. این بار سنگین بدهی، پادشاهی فرانسه را در برابر شوکهای اقتصادی بعدی، بهشدت آسیبپذیر و ناتوان کرده بود.
شوک اقتصادی در سال ۱۷۸۳ با فوران آتشفشان لاکی در ایسلند آغاز شد؛ رویدادی که در سالهای پس از آن، در ایجاد اختلالات اقلیمی و برداشتهای ضعیف محصولات کشاورزی در فرانسه نقش داشت. این مشکلات در سال ۱۷۸۸ با وقوع یک تگرگ شدید که محصولات کشاورزی و دامها را نابود کرد، تشدید شد و قیمتها، بهویژه قیمت نان را که در آن زمان غذای اصلی مردم بود، افزایش داد.
هنگامی که فرانسه در سال ۱۷۹۲ علیه اتریش اعلام جنگ کرد و پس از آن وارد جنگ با بریتانیا نیز شد، افزایش تقاضا برای غلات بهمنظور تامین نیازهای ارتش و حیوانات بارکش آن، قیمتها را …
