فاصله میان یک ذخیره معدنی و یک نیروگاه فعال، به استخراج اقتصادی، تامین مستمر سوخت، زیرساخت حملونقل، فناوری نیروگاه، سرمایهگذاری و الزامات زیستمحیطی وابسته است. به همین دلیل، بررسی زغالسنگ بهعنوان گزینه تولید برق، در واقع بررسی ظرفیت دیگری از بخش معدن برای ورود به زنجیره انرژی است؛ ظرفیتی که باید مشخص شود در چه نقاطی قابلیت استفاده دارد و هزینه تبدیل آن به برق چقدر خواهد بود. اهمیت موضوع نیز از همینجا ناشی میشود: اگر قرار باشد زغالسنگ از یک محصول معدنی با مصرف محدودتر به یک نهاده نیروگاهی تبدیل شود، باید دید این تغییر چه الزامات و هزینههایی برای اقتصاد کشور ایجاد میکند. گزینه معدنی تولید برق؟
محمد نصیری، عضو هیاترئیسه کمیسیون ویژه حمایت از تولید مجلس شورای اسلامی، در گفتوگو با «دنیای اقتصاد» با اشاره به ضرورت توسعه نیروگاههای زغالسنگسوز گفت: برای رفع دغدغه سرمایهگذاران، حمایتهای لازم در متن اصلاح قانون تامین مالی پیشبینی شده و این طرح پس از تصویب شور اول در صحن مجلس، در حال طی مراحل نهایی برای تصویب شور دوم است. به گفته نصیری، در این اصلاحات، موضوع نیروگاههای زغالسنگسوز و همچنین صادرات مورد توجه قرار گرفته است تا پس از تبدیلشدن این موارد به قانون، دستگاههای اجرایی ملزم به اجرای آنها باشند و سرمایهگذار بتواند با اطمینان بیشتری وارد این حوزه شود.
نصیری با اشاره به بحث واردات برق، استفاده از ظرفیت منابع زغالسنگ داخلی برای تولید برق را ضروری دانست و گفت: با توجه به میزان منابع زغالسنگ کشور، نیروگاههایی با ظرفیت موردنظر میتوانند برای سالهای طولانی از این سوخت استفاده کنند. به گفته او، وابستگی نیروگاهها به گاز، که سالها با قیمت پایین در اختیار آنها …
