اغلب تصمیم بر کاهش بودجه میشود. ما عادت کردهایم که نیروی کار فرسوده را به چشم مشکلی در روحیه آنها قلمداد کنیم و به دنبال برنامهای دیگر یا برگزاری یک مهمانی پیتزاخوری بگردیم. ما هنوز نیاموختهایم که فرسودگی کارکنان، نشانهای از ناکارآمدی مدل عملکردی ما و فشار مستمر بر کارکنان است. زمانی که لنز دوربین خود را گستردهتر کنیم، اضطراری بودن شرایط بیشتر به چشم میآید. در یک نظرسنجی، ۶۳ درصد افراد شاغل عنوان کردهاند که به نظر آنها هوش مصنوعی باعث شده امسال، محیطهای کار حس انسانی کمتری داشته باشند. موسسه مرسر نیز دریافته که هراس از تعدیلهای ناشی از رواج هوش مصنوعی، ظرف دو سال از ۲۸ درصد به ۴۰ درصد رسیده است. در رأس سازمانها نیز، تغییرات قابلتوجهند. در سال ۲۰۲۵ میلادی، ۲۳۴ مدیرعامل از شرکتهای سهامی عام جهان تغییر کردند. این رقم، افزایشی ۱۶ درصدی نسبت به سال پیش از خود نشان میداد. این وضعیت باعث شد که براساس شاخص جهانی تغییرات مدیرعامل شرکت پژوهشی «راسل رینولدز» (Russell Reynolds Associates)، تغییر مشاغل سازمانی در رأس شرکتها برای دومین سال پیاپی رکورد بزند. همچنین ۸۶ درصد مدیران عامل جایگزین، تاکنون سابقه فعالیت در این رده را نداشتهاند. اگر باز هم نگاه خود را وسیعتر کنیم، به بحران در بالاترین سطح، یعنی سطح سیارهای میرسیم. آمارهای سازمان پژوهشی «شبکه ردپای جهانی» (Global Footprint Network) نشان میدهد که سال ۲۰۲۶، بالاترین سطح تخطی اکولوژیک انسان ثبت میشود: اکنون بشریت ۱.۷۳ برابر منابع تجدیدپذیر زمین مصرف میکند.
در این موقعیت چندبحرانی، سازمانها و رهبران سازمانی چه باید بکنند؟ به گفته «کارولین استوکس»، عضو افتخاری موسسه «تینکرز»، برترین مرکز تفکر کسبوکار جهان و مدیر اجرایی پیشین شرکت سونی، دو واکنش رهبران سازمانی متداولتر از بقیه است که هر دوی آنها نیز یک دام هستند: …
