او در در پاسخ به اینکه چه شد پس از پشتسر گذاشتن ناآرامیهای اجتماعی و بروز اتفاقاتی مانند جنگ، دوباره «ماهی بلژیکی» را به صحنه بردید، توضیح داد: متاسفانه در تئاتر ایران کوچکترین حمایت مالی از پروژههای موجود صورت نمیگیرد و هیچ ضمانت یا پشتیبانیای از اجراها وجود ندارد و برای کارکنان و عوامل نمایشها، هیچ گونه تامین اجتماعی هم نداریم. یعنی هیچ ارگان و هیچ سازمانی به این فکر نکرده که ما در تئاتر یک جمعیت نسبتا زیاد تولیدکننده داریم که در این بحرانها و شرایط، وقتی کارشان که اجرای عمومی نمایش است، تعطیل میشود واقعا چه بلایی سرشان میآید.
دشتآرای با اشاره به شرایط دشوار اقتصادی هنرمندان تئاتر در مقاطعی که این هنر با تعطیلی مواجه میشود، گفت: در چنین شرایطی، این جامعه هنرمند و عزتمند چه کار باید بکنند؟ هر پروژه نمایشی که روی صحنه میرود، تقریبا برای ۳۰ تن، گاهی ۶۰ نفر و بعضا حتی برای ۱۰۰ نفر کارآفرینی میکند. یعنی بههرحال هر یک از پروژههای کوتاهمدت تئاتر، برای عدهای، یک چرخه تامین اقتصادی است؛ از کسی که کارگردانی یا تهیهکنندگی میکند، تا بازیگرها و سایر عواملی که در اجرا هستند. اما در وضعیت تعطیلی، آنان باید چه کار کنند؟ نه کمپانی تئاتری داریم که مثلا حقوق ثابت بدهد، نه حامی داریم، نه ارگانی مانند مرکز هنرهای نمایشی، کوچکترین دغدغهای برای رسیدگی به هنرمندان بیکارشده ندارد. در نتیجه وقتی تئاتر تعطیل میشود، دچار مساله میشویم.
او با یادآوری توقف اجرای نمایش خود در دیماه گذشته گفت: ما پارسال نتوانستیم اجرای نمایشمان را کامل کنیم. وقتی شما تلاش میکنید مبنای کارتان را بر بخش سختترِ تئاتر بگذارید، نمیتوانید فقط به فروش گیشه تکیه کنید. زیرا با بروز هر مشکلی مانند جنگ یا شرایط دیگر، کار شما …
