بنابر گفته مدیریت راهبردی و نظارت بر عملیات شرکت سرمایهگذاری نفت، گاز و پتروشیمی تامین(تاپیکو)، پالایشگاه ستاره خلیج فارس با تولید روزانه حدود ۴۵میلیون لیتر بنزین، سهم ۴۰درصدی در تامین بنزین کشور دارد. این پالایشگاه با دریافت و فرآورش حدود ۴۵۰هزار بشکه میعانات گازی پارس جنوبی نقش راهبردی در کاهش وابستگی تاریخی کشور به واردات بنزین برعهده دارد؛ اما سوال اصلی اینجاست: آیا ارزش اقتصادی یک پالایشگاه باید صرفا براساس حجم بنزین تولیدی سنجیده شود؟ میعانات گازی یک خوراک سبک، استراتژیک و قابلفروش در بازار جهانی است که بهطور طبیعی دارای محتوای بالایی از نفتا، میانتقطیرها و تقریبا فاقد تهمانده خلأ است و امکان تولید درصد بالایی از بنزین بدون نیاز به واحد RFCC، ککسازی یا سایر واحدهای عمده تبدیلی را فراهم می کند.
از طرفی میعانات گازی پارس جنوبی بهدلیل محتوای بالای نفتا میتواند در مجتمعهای الفین و آروماتیک و پتروشیمیهای بزرگی همچون شازند و تبریز، به محصولات با ارزش افزوده بالا تبدیل شود. درحالیکه تهماندههای اتمسفریک و خلأ، بازارهای محدود و ارزش پایینتری دارند و در صورت نبود واحدهای تبدیل کراکینگ، عمدتا بهعنوان سوخت داخلی پالایشگاه و نفت کوره مصرف میشوند یا با قیمت نازل فروخته میشود. بهطور کلی تولید یک لیتر بنزین از میعانات گازی، از نظر اقتصادی با تولید یک لیتر بنزین از تهمانده برجهای تقطیر که در غیر این صورت به نفت کوره کمارزش تبدیل میشود، تفاوت اساسی دارد. در یک پالایشگاه متعارف، محصولات انتهایی برجهای تقطیر اتمسفریک و خلأ معمولا به شکل نفت کوره پرگوگرد و کمگوگرد، سوخت پالایشگاه، قیر و آسفالت شناخته میشوند. ارزش بازار این جریانها از بنزین، گازوئیل، سوخت جت، LPG و خوراکهای پتروشیمی پایینتر است و پالایشگاههای پیشرفته با استفاده از واحدهای …
