به گزارش سرویس بینالملل جماران، «فایننشال تایمز» در گزارشی به راهبرد انرژی چین در مواجهه با شوکهای ژئوپلیتیکی پرداخت و با تمرکز بر پیامدهای جنگ ایران نوشت: به مدت دو دهه، سیاستگذاران چین دغدغه کاهش وابستگی این کشور به نفت و گاز وارداتی و آسیبپذیری ناشی از آن در برابر محاصره دریایی، در هرگونه درگیری احتمالی با ایالات متحده، را داشتهاند. در سال ۲۰۰۳، هو جینتائو، رئیسجمهور وقت چین، این آسیبپذیری را «معمای مالاکا» توصیف کرد و هشدار داد که برخی قدرتهای بزرگ قصد کنترل این تنگه را دارند. گزارش شده است که او گفته بود: «اغراق نیست اگر بگوییم هر کس تنگه مالاکا را کنترل کند، گلوگاه مسیر انرژی به چین را نیز در اختیار خواهد داشت.»
از آن زمان، استراتژی نظامی چین بر مدرنسازی و گسترش نیروی دریایی برای محافظت از مسیرهای تأمین انرژی متمرکز شده است.
در بخش انرژی، چین تولید داخلی را افزایش داده، بهرهوری بیشتر را تشویق کرده، به سوختهای جایگزین روی آورده، استفاده از وسایل نقلیه الکتریکی را گسترش داده، واردات خود را متنوع کرده و ذخایر استراتژیک عظیمی انباشته است. در نهایت، آمادگیهای چین برای درگیری احتمالی بر سر تایوان و تنگه مالاکا، این کشور را در برابر جنگ در خاورمیانه بسیار کمتر آسیبپذیر کرده است. این کشور تا حد زیادی از جهش قیمتها و جیرهبندیهایی که سایر کشورهای آسیایی را تحت تأثیر قرار داده، مصون مانده است.
سیاستگذاران چین احتمالاً به این نتیجه خواهند رسید که رویکردشان کارآمدی خود را ثابت کرده است و این امر آنها را تشویق میکند تا بر استراتژی خود پافشاری کنند. سایر کشورهای آسیا و دیگر نقاط جهان نیز احتمالاً عناصری از این راهبرد را الگوبرداری خواهند کرد؛ روندی که میتواند بازارهای انرژی را شکل دهد.
این عناصر عبارتند از:
تولید داخلی: پکن منابع طبیعی چین را غنی از زغالسنگ، فقیر از نظر نفت و فاقد گاز کافی میداند. این کشور ۱۰ درصد زغالسنگ، ۴۰ درصد گاز و بیش از ۷۰ درصد نفت مورد نیاز خود را وارد میکند. برای کاهش نیاز به واردات، چین تولید بیشتر گاز از سیچوان در …
