به گزارش جماران به نقل از الجزیره، در جنگهای غزه ، اوکراین ، ایران و جاهای دیگر، شعار «پیروزی مطلق» بارها توسط رهبران، علیرغم میدانهای نبرد، اهداف و دشمنان مختلف، مطرح شده است. دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، از «پیروزی کامل و تمام عیار» صحبت کرد، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، «پیروزی مطلق» را وعده داد، در حالی که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه ، تأکید کرد که «پیروزی از آن ما بوده و همیشه خواهد بود».
اما سوالی که مطرح میشود این است: آیا هیچ یک از این رهبران به چیزی که بتوان آن را «پیروزی مطلق» توصیف کرد، دست یافتند؟ و چرا دستیابی به این نوع پیروزی در جنگهای مدرن دشوارتر شده است؟
بر اساس گزارشی از بخش دیجیتال الجزیره، پاسخ با تعریف آنچه پیروزی مطلق را تشکیل میدهد، آغاز میشود. مفهوم سنتی پیروزی نظامی مبتنی بر تحمیل اراده ارتش پیروز بر دشمن پس از نابودی قابلیتهای نظامی آن و وادار کردن آن به تسلیم بیقید و شرط است. این برداشت پس از جنگ جهانی دوم ، زمانی که آلمان نازی و ژاپن تسلیم نیروهای متفقین شدند، به وضوح تثبیت شد.
اما تصویر جنگ از آن زمان تاکنون بسیار تغییر کرده است.
در جنگهای غزه ، لبنان، ایران، اوکراین و جاهای دیگر، میدانهای نبرد شاهد برتری نظامی آشکار طرفین، همراه با سطوح عظیمی از ویرانی و تلفات انسانی بودند، اما هیچ یک از این جنگها با صحنه سنتی که مظهر پیروزی مطلق است، پایان نیافت: ارتشی شکستخورده که پرچم سفید را برافراشته و حریفی که شرایط خود را به طور کامل تحمیل میکند.
برای درک چرایی این موضوع، میتوان دگرگونیهای ماهیت جنگهای مدرن را به سه موضوع اصلی تقسیم کرد.
اول: برتری نظامی لزوماً به معنای پیروزی سیاسی نیست.
این تمایز با ایدههای کارل فون کلاوزویتس، نظریهپرداز نظامی پروس، مرتبط است که جنگ را نه به عنوان یک هدف، بلکه به عنوان ابزاری برای دستیابی به یک هدف سیاسی میدید.
بنابراین، داشتن یک ارتش برتر به لحاظ نظامی به طور خودکار به معنای دستیابی به پیروزی نیست، مگر اینکه این برتری بتواند نتیجه سیاسی روشنی ایجاد کند، مانند وادار …
