به گزارش سرویس بینالملل جماران، اندیشکده «بنیاد کارنگی برای صلح بینالمللی» در گزارشی با بررسی پیامدهای بسته شدن تنگه هرمز بر اقتصاد و برنامههای گذار سبز در مغرب عربی، تأثیر این بحران بر وابستگی مراکش به واردات انرژی و مواد اولیه مورد نیاز برای تولید کودهای شیمیایی و همچنین تقویت جایگاه الجزایر بهعنوان تأمینکننده نفت و گاز اروپا را بررسی کرد و نوشت: بحران ناشی از بسته شدن تنگه هرمز به روی بخش بزرگی از کشتیرانی تجاری، نقطه ورود مناسبی برای بررسی موانع برنامهریزی گذار سبز از منظر کشورهای واقع در حاشیه نظام جهانی فراهم میکند.
تأثیر انباشته اقدامات اخلالگرانه ایران و ایالات متحده در تنگه هرمز و مناطق پیرامون آن، پیامدهای چشمگیری برای دو اقتصاد بزرگ منطقه مغرب عربی داشته است.
مراکش که تولید کودهای فسفاته آن به واردات گوگرد و آمونیاک از کشورهای خلیج فارس وابسته است، در شرایطی با اختلال در عرضه مواجه شد که راهبرد صنعتی سبز این کشور ــ راهبردی که قرار بود جایگزینی برای این وابستگی ایجاد کند ــ هنوز تحقق نیافته است.
الجزایر نیز در نتیجه افزایش دوباره قیمت نفت، از رشد درآمدهای هیدروکربنی سود خواهد برد؛ اما دقیقاً به همین دلیل، با فشارهای تازهای برای به تعویق انداختن گذار به انرژی سبز مواجه است؛ گذاری که جدول زمانی اجرای آن از پیش نیز مورد اختلاف بود.
دشواریهای دو قدرت اقتصادی اصلی مغرب عربی، تنش میان حاکمیت انرژی موردنظر کشورهای درحالتوسعه و آن نوع از آشفتگی جهانی را در خود خلاصه میکند که دستیابی به چنین حاکمیتی را دشوار میسازد.
در واقع، بحران هرمز این حقیقت را برجسته میکند که یک اختلال ژئوپلیتیکی در خلیج فارس یا خاورمیانه ــ حتی بیش از رویدادی مانند جنگ اوکراین ــ لزوماً در منطقهای که از آن سرچشمه گرفته است محدود نخواهد ماند.
این واقعیت بر نحوه هدایت گذار به انرژی سبز از سوی الجزایر و مراکش تأثیر گذاشته است. همچنین، توازن از پیش شکننده میان ثبات داخلی و ملاحظات خارجی را در هر دو کشور بیش از پیش تحت فشار قرار میدهد.
حرکت بهسوی انرژیهای تجدیدپذیر؛ پویاییهای فشار و کشش
گذار سبز با وعده ایجاد …
