یکی از سنتها و آیینهای دیرپای شهر برزک، آیین طلب باران است؛ آیینی برای طلب بارش رحمت الهی، تا چشمههای شهر همچنان جوشان و خروشان بمانند و باغها از نعمت آب سیراب شوند.
به گزارش خبرگزاری ایمنا از اصفهان، آش باران آئینی سنتی که امروز جمعه ششم شهریور در برزک کاشان پخته شد. کاشان سرزمینی که میان گرمای سوزان کویر و خنکای کوهستانهای سرسبزِ پیرامونش، گنجینهای از هویت ایرانی را در دل خود جای داده است؛ جایی که تاریخ تنها در دیوارهای خشتیِ خانههای تاریخیاش نفس نمیکشد، بلکه در آیینهای جاری میان مردمش زنده است.
در این دیار، فرهنگ و باور با اقلیم گره خورده و هر آیین، بازتابی از پیوند دیرینهی انسان با طبیعت است از میان این گنجینهی شفاهی، آیین «آش باران» در شهر برزک، نه فقط یک رسم برای طلبِ رحمت آسمانی، که مظهر همدلی، وحدتِ جمعی و استغاثهی خاضعانهی مردمی است که قرنها است آموختهاند چگونه در سختترین شرایط، با تکیه بر ایمان و مشارکتِ همگانی، به استقبال زندگی بروند.
برزک، شهر ارگانیک؛ شهری مقاوم در برابر مدرنیته
برزک، در فاصله پنجاه کیلومتری از مادرشهر کاشان، از معدود شهرهایی است که مردمانش با بینش و نگرشی ریشهدار در سنتهای تاریخی، در برابر غلبه شهرسازی مدرن ایستادگی کرده و بخش قابلتوجهی از باغات، فضای سبز و بافت قدیمی شهر را حفظ کردهاند؛ گویی در اینجا، طبیعت نه حاشیه شهر، بلکه بخشی جداییناپذیر از هویت و زندگی مردم است.
چشمه، آب و درخت؛ برای مردمان این شهر مفهومی فراتر از چند عنصر طبیعی دارد. در برزک، آب محور آبادانی است و حیات شهر با جریان چشمهها معنا مییابد.
درختان گردو، بادام، شاتوت، آلو و دیگر محصولات باغی، با جوشش چشمههای علیا و سفلا و احمدآباد سیراب میشوند اینجا چاه به کار نیست؛ آب از دل زمین میجوشد و طبیعت، بیواسطه، زندگی را به باغها میبخشد. برزک، در بسیاری از جلوههایش، شهری ارگانیک و طبیعی است؛ شهری که هنوز میتوان در آن پیوند انسان، آب، باغ و زندگی را به تماشا نشست.
یکی از سنتها و آیینهای دیرپای این شهر، آیین طلب باران است؛ آیینی برای طلب بارش رحمت الهی، تا چشمههای شهر همچنان جوشان و خروشان بمانند و باغها از نعمت آب سیراب شوند.
بیش از ۱۰۰ سال است که با پایان یافتن فصل برداشت محصولات، آیین …
