محمد بهبودی نیا در سایت روزنامه خراسان نوشت: «به تازگی غلط نویسی و آشفته نویسی در تابلوهای تبلیغاتی شهری به یک بحث جنجالی تبدیل شده است. با دکتر اسماعیل امینی، استاد زبان و ادبیات فارسی در این باره گفت و گو کرده ایم.
اگر کسی همین امروز تصمیم بگیرد سرستونهای تختجمشید را فیروزهای رنگ کند، طاقبستان را با کاشیهای مدرن بپوشاند یا روی سیوسهپل سازهای در سبک معماری سوررئال نصب کند، بیتردید با اعتراض افکار عمومی و بسیاری از کارشناسان روبهرو خواهد شد؛ زیرا همه میدانیم میراث فرهنگی را نمیتوان با سلیقههای شخصی و فقط به منظور جلب توجه دستکاری کرد.
اما وقتی نوبت به خط و زبان فارسی میرسد، انگار حساسیت ها رنگ می بازد. این روزها غلطنویسی روی تابلوهای شهری، بیلبوردهای تبلیغاتی، سردر فروشگاهها و حتی برخی نوشتههای رسمی، آرامآرام به امری عادی تبدیل شده است.چند نمونه از این پریشانی های نوشتاری عبارت اند از«سر خکنب دونرو غن»، به جای سرخ کن بدون روغن، «روغ نول وسیو نبدن » به جای روغن و لوسیون بدن.
این جا دیگر مسئله، پویایی یا بهروزرسانی زبان نیست؛ زبان فارسی همواره زنده و پویا بوده اما در مورد خط و درستنویسی موضوع کمی متفاوت است. نگرانی از جایی آغاز میشود که غلط نویسی و سلیقهورزی جای قواعد زبان را میگیرد و آرامآرام یکی از مهمترین ارکان هویت فرهنگی ما را دستخوش آشفتگی میکند. درباره این آسیب و پیامدهای آن با دکتر اسماعیل امینی، استاد زبان و ادبیات فارسی و پژوهشگر، همکلام شدهایم.
این روزها غلطهای نگارشی و آشفته نویسی های زیادی با هدف جلب توجه عابران و تبلیغات برخی محصولات، روی تابلوهای تبلیغاتی شهری دیده میشود. مگر برای این موضوع قانون وجود ندارد؟
بله این تابلوهای تبلیغاتی را در سطح شهر تهران دیده ام و اتفاقا در صفحه شخصی ام به شدت با این کار مخالفت کرده ام. برای برخورد با این موضوع آییننامه و قانون وجود دارد و انتظار میرود با کسانی که تخلف میکنند، برخورد شود. کسی که نامهای عجیب و غریب خارجی روی محصولات یا مراکز تجاری میگذارد، معلوم است که بالاخره سبیل دو نفر را چرب کرده که توانسته است مجوز بگیرد؛ زیرا قانوناً این کار ممنوع است. معتقدم وقتی این اتفاق میافتد، یعنی سبیل یک نفر چرب شده است.
