دکتر رئوف پیشدار، روزنامه نگار در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «روز خبرنگار؛ ما هنوز زنده ایم» نوشت:
۱۷ اَمرداد بار دیگر «روز خبرنگار» را جشن گرفتیم. پیام های تبریک می رسد، گُل و کادو و بعضی جاها هم کارت هدیه ای ، که من به شدت با آخری مخالفم و آن را ، و گرفتنش را کَسر شأن خبرنگار می دانم که همه ی وجودش وقف خدمت به مردم و نمایندگی آنها نزد حاکمیت و برعکس آن است، یعنی باید باشد. امّا او هم انسان است!
این از دوگانگی های تعجبآور در تقویم ایران است که روز شهادت خبرنگار ایرنا و رفیق سالهای من شهید «محمود صارمی» و هشت دیپلمات ایرانی در سال ۱۳۷۷ به دست طالبان الان قدرت در دست، در مزار شریف افغانستان را جشن می گیرند.
امسال در حالی از روز خبرنگار استقبال می شود که رسانه های چاپی مستقل و غیر دولتی که به منابع عمومی و بودجه دسترسی ندارند، روزگاران سختی را تجربه می کنند و شرایط بگونه ای رغم خورده که امیدی هم به فردا نیست و فعلا در فضای برزخی برای بقا می جنگیم. شاید شانسی و بخت و اقبالی سراغمان آمد.
اگر «نگاه امنیتی» را که من همواره گفته ام عامل اصلی و نخست عدم شکوفایی رسانه های ایران می دانم به کناری بگذاریم تا بعدها باز در باره اش سخن بگوئیم، شرایط اقتصادی یکی از چالشهای اصلی برای رسانهها در ایران بوده و است و تعطیلی برخی نشریات و تعدیل نیرو در سالهای اخیر امری قابلتوجه است.
بخش اصلی درآمد حیاتی رسانه ها، از طریق چاپ آگهی است. با رکود اقتصادی، شرکتها بودجه تبلیغاتی خود را کاهش میدهند که مستقیماً بر درآمد روزنامهها تأثیر میگذارد. قیمت کاغذ، جوهر، هزینههای چاپ و حمل و نقل به طور مداوم در حال افزایش است و این موضوع فشار مالی زیادی به روزنامهها وارد میکند. با گسترش رسانههای دیجیتال و تغییر الگوی مصرف خبر، تیراژ بسیاری از روزنامههای چاپی کاهش یافته و در نتیجه فروش آنها نیز کمتر شده است و امّا ممیزی و سانسور همچنان مساله اول رسانه ها است.
سختگیریهای مربوط به محتوا و ممیزی میتواند منجر به حذف مطالب مهم یا تغییر رویکرد روزنامه شود که این امر …
