وزارت راه و شهرسازی در دوران مدیریت فرزانه صادق، به جای تبدیل شدن به موتور محرک زیرساختهای کشور، به میدانی برای تغییرات مکرر و صندلیبازی در سطوح ارشد تبدیل شده است و دهها انتصاب و تغییر در معاونتها، سازمان بنادر و شرکتهای توسعه در تنها چند ماه، نه تنها گسست سازمانی عمیقی ایجاد کرده است، بلکه این گمان را تقویت نموده که اولویت وزیر، پاکسازی و جایگزینی است تا حل بحرانها ؛ بحرانی که نتیجهاش، تذکرهای بیشمار مجلس و طرح استیضاح با دهها امضا است.
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک ، از زمان انتصاب فرزانه صادق مالواجرد در ۳۱ مرداد ۱۴۰۳، وزارت راه و شهرسازی شاهد تضاد عجیبی میان «ادعاهای مدیریتی» و «واقعیتهای میدانی» بوده است . در حالی که وزیر بر اولویتدهی به دهکهای پایین و تکمیل ۱۶۰ هزار واحد مسکن تأکید دارد و آن را صراحتا در آخرین نشست با خبرنگاران مطرح می کند اما آمارها حقیقتی تکاندهنده را میگویند و آن انحراف ۵۰ تا ۶۰ درصدی از تعهدات در برخی پروژهها است .
تناقضهای تکاندهنده در وزارت راه و شهرسازی
آمار و ارقام دروغ نمیگویند، اما گاهی تکاندهنده هستند؛ پیشرفت فیزیکی پروژهها در محدوده ۳۵ تا ۳۹ درصد و انحرافات ۶۰ درصدی از تعهدات، حقیقت تلخی است که در لایههای زیرین وعدههای تکمیل ۱۶۰ هزار واحد مسکن پنهان شده است. در همین حال، انفعال در انتصابات سازمان بنادر و تأخیر در بازسازی زیرساختهای آسیبدیده از جنگ، نشان میدهد که وزارت راه در برابر بحرانهای ساختاری، تنها به روزمرگی و تغییرات اداری بسنده کرده است.
اما بحران تنها در مسکن نیست؛ بیثباتی در انتصابات و «صندلیبازی» در سطوح مدیریتی، گسست سازمانی عمیقی ایجاد کرده است که اعتماد بخش خصوصی و حتی کارکنان وزارتخانه را خدشهدار نموده است.
در حالی که زیرساختهای ریلی …
