به گفته فیلونسکایا، پزشکی سرگیجه را به دو نوع اصلی تقسیم میکند: سیستمیک و غیرسیستمیک. سرگیجه سیستمیک زمانی احساس میشود که بدن در فضا میچرخد و اغلب به عنوان "چرخش" توصیف میشود، در حالی که سرگیجه غیرسیستمیک به "تکان خوردن روی کشتی" تشبیه میشود، احساس بیثباتی و عدم تعادل، غیرقابل درک برای دنیای بیرون، و احساس غش قریبالوقوع.
علل اصلی سرگیجه عبارتند از:
- سرگیجه وضعیتی خوشخیم حملهای (BPPV)، که زمانی رخ میدهد که سنگهای گوش داخلی شروع به حرکت میکنند و گیرندههای حسی را هنگام تغییر موقعیت بدن تحریک میکنند.
- بیماری منیر، یک اختلال گوش داخلی که با تجمع بیش از حد مایع اندولنفاتیک مشخص میشود.
- نوریت دهلیزی، که اغلب ناشی از عفونت ویروسی سیستم دهلیزی است؛ میگرن دهلیزی؛ در موارد کمتر شایع، میتواند ناشی از نوروم آکوستیک، سکته مغزی واماس باشد.
سرگیجه غیرسیستمیک همچنین میتواند ناشی از بیماریهای ذکر شده در بالا و همچنین اضطراب و افسردگی باشد که منجر به سرگیجه وضعیتی مداوم میشود.
کمخونی فقر آهن و افت فشار خون وضعیتی اغلب با علائمی مانند تاری دید و احساس عدم تعادل هنگام تغییر ناگهانی وضعیت همراه هستند.
از موارد فوق میتوان نتیجه گرفت که اصطلاح سرگیجه یک تشخیص ساده نیست و علت آن صرفاً فشردگی رگهای خونی، کمبود اکسیژن یا استئوکندروز نیست، بلکه فرآیندهای اساسی و پیچیدهای در بدن است.
