بسیاری از مربیان ایرانی در تاکتیک، تمرین و حتی آنالیز توانایی دارند اما آنچه فوتبال مدرن را از فوتبال سنتی جدا میکند «هنر تیمسازی» است؛ هنری که فرق یک مربی معمولی با یک مربی بزرگ را مشخص میکند.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک ، خیلیها هنوز فکر میکنند راز موفقیت یک مربی، حفظ کردن چند آرایش تاکتیکی یا کشیدن فلش روی تخته است؛ اما فوتبال سالهاست از این مرحله عبور کرده و امروز فرق یک مربی معمولی با یک مربی بزرگ، نه در چینش ۳-۳-۴ و ۲-۵-۳ بلکه در مهارتی کمتر دیدهشده به نام « توان تیمسازی» است. تیمسازی یعنی اینکه از ۱۱ بازیکنی که هر کدام برای خودشان ستارهاند، مجموعهای بسازی که برای هم بدوند، برای هم بجنگند و موفقیت تیم را بالاتر از درخشش فردی ببینند. این هنر را نه در کلاسهای مربیگری یاد میدهند و نه با چند جلسه تمرین بهدست میآید؛ ترکیبی است از مدیریت، روانشناسی، رهبری و شناخت آدمها.
مربیانی غریبه با تیمسازی!
ساختن یک تیم، هنری است که هر کسی که نام «سرمربی» را یدک میکشد الزاماً آن را بلد نیست. در ادبیات مدیریت ورزشی، «تیمسازی» فرآیندی را میگویند که مجموعهای از افراد مستقل به واحدی هماهنگ با هدفی مشترک تبدیل میشوند. این فرآیند فقط به تمرینهای تاکتیکی محدود نیست بلکه شامل شکلگیری فرهنگ تیمی، اعتماد متقابل، مسئولیتپذیری، ارتباط مؤثر و پذیرش نقشهای فردی در خدمت موفقیت جمعی است. بسیاری از مربیان بزرگ جهان پیش از آنکه مردان تاکتیک باشند، رهبران توانمندی هستند که میدانند چگونه شخصیتهای متفاوت را زیر یک پرچم گرد هم آورند.
هنری که اتفاقی نیست
سازمان تحقیقات و مطالعات فوتبال به تازگی تصویری نگرانکننده از ثبات فنی در فوتبال حرفهای ارائه داد. بررسی این مرکز در سال ۲۰۲۶ نشان میدهد ۶۵.۲ درصد باشگاهها در ۵۵ لیگ حرفهای جهان تنها در یک سال گذشته حداقل یکبار سرمربی خود را تغییر دادهاند. خود CIES از این وضعیت با عنوان «بیثباتی مزمن» یاد کرده اما تفاوت جاییست که برخی باشگاهها برخلاف این موج روی یک پروژه بلندمدت سرمایهگذاری میکنند.
کافی است به لیورپولِ یورگن کلوپ نگاه کنیم؛ مربیای که از سال ۲۰۱۵ هدایت این تیم را بر عهده گرفت و نزدیک به ۹ سال فرصت داشت تا فرهنگ فوتبالی خودش را بسازد. یا پپ گواردیولا که یکدهه در …
