به گزارش سرویس بین الملل تابناک، وبسایت تحلیلی «دیپلمات» در گزارشی نوشته است:
مسدود شدن تنگه هرمز در پاسخ به حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، بار دیگر یکی از پایدارترین آسیبپذیریهای استراتژیک جهان را برجسته ساخته است. حدود ۸۰ درصد از تجارت جهانی از نظر حجمی از طریق دریا جابهجا میشود و سهم قابلتوجهی از این ترددها از تعداد محدودی تنگهٔ باریک دریایی عبور میکند.
بهطور معمول، حدود یکچهارم کل تجارت نفت دریایی و حدود یکپنجم محمولههای جهانی گاز طبیعی مایع (الانجی) از تنگه هرمز عبور میکنند؛ در شرقتر، تنگه مالاکا که اقیانوسهای هند و آرام را به هم متصل میکند، بیش از یکپنجم ترافیک دریایی جهان را پشت سر میگذارد که سهم بیشتری از تأمین انرژی، قطعات صنعتی و کالاهای ساختهشده را شامل میشود.
بحران دریای سرخ در سال ۲۰۲۳ که در پی حملات حوثیها به کشتیهای تجاری عبوری از تنگه بابالمندب رخ داد، پیشتر شکنندگی این کریدورهای دریایی را آشکار ساخته بود. بهتازگی نیز استفادهٔ ایران از تنگه هرمز بهعنوان یک اهرم ژئوپلیتیکی نشان داد که چگونه یک بازیگر واحد میتواند از موقعیت جغرافیایی برای اعمال فشار استراتژیک در جریان یک درگیری بهره برد.
این رویدادها در کنار هم، دو آسیبپذیری پایدار را برجسته کردهاند: توانایی دولتها در تسلیحاتی کردن موقعیت جغرافیایی خود، و دشواری پیش روی جامعهٔ بینالمللی در جلوگیری از مختل کردن مسیرهای حیاتی تجارت توسط بازیگران دولتی و غیردولتی.
در واقع، حتی بدون بستهشدن کامل، حملات یا تهدیدات علیه کریدورهای کلیدی دریایی میتواند حق بیمه را افزایش دهد، کشتیها را به مسیرهای طولانیتر و پرهزینهتر بفرستد و بهطور قابلتوجهی هزینههای حملونقل را بالا ببرد. در یک اقتصاد جهانی بههمپیوسته، یک نقطهٔ تنگ بهسرعت میتواند به منشأ اختلال اقتصادی در سراسر جهان تبدیل شود.
با این حال، آسیبپذیریهای تنگههای هرمز و مالاکا اساساً با یکدیگر متفاوت است. تنگه هرمز در درجهٔ اول در معرض اجبار ژئوپلیتیکی قرار دارد: یعنی احتمال اینکه یک دولت ساحلی عمداً تردد دریایی را برای دستیابی به اهداف سیاسی محدود کند. …
