به گزارش سرویس فرهنگی تابناک؛ حسن بن علی(ع)، نخستین فرزند امیرالمؤمنین علی(ع) و حضرت فاطمه زهرا(س)، در مدینه چشم به جهان گشود. بر اساس گزارش مشهور، ولادت آن حضرت در ۱۵ رمضان سال سوم هجری، برابر با سال ۶۲۵ میلادی، رخ داد. او نخستین نوه پیامبر اسلام(ص) از خاندان فاطمه(س) بود و همین موضوع از همان آغاز، جایگاه ویژهای برایش در خانواده پیامبر(ص) ایجاد کرد. در روایتهای اسلامی آمده است که پیامبر اکرم(ص) در نامگذاری او نقش داشت و نام «حسن» را برای او برگزید. در منابع روایی، این نامگذاری با فرمان الهی و تشبیه نام او به «شَبَّر»، نام فرزند هارون، پیوند خورده است. پیامبر(ص) تنها نامی برای این کودک انتخاب نکرد؛ محبت او به حسن(ع) چنان آشکار بود که در سالهای بعد بارها او و برادرش حسین(ع) را در آغوش میگرفت، میبوسید و بر دوش خود مینشاند. گزارشهای تاریخی از این علاقه چنان فراوان است که حتی منابع پژوهشی غیرشیعی نیز بر محبت ویژه پیامبر(ص) نسبت به دو نوهاش تأکید کردهاند. از جمله نقل شده است که پیامبر(ص) حسن(ع) را بر دوش خود میگرفت، او را میبوسید و اجازه میداد هنگام نماز و در موقعیتهای مختلف در کنار او باشد. هفت سال در خانه پیامبر(ص) کودکی امام حسن(ع) با حضور مستقیم پیامبر اکرم(ص) گره خورده بود. ایشان حدود هفت سال از عمر خود را در کنار جد بزرگوارش گذراند؛ سالهایی که برای شکلگیری شخصیت او اهمیت فراوان داشت. خانه پیامبر(ص) برای حسن(ع) فقط خانه یک پدربزرگ نبود؛ مدرسهای بود که در آن قرآن، اخلاق، سیاست، عبادت، عدالت و رفتار با مردم را از نزدیک میآموخت.در همین دوران بود که پیامبر(ص) بارها درباره جایگاه حسن و حسین(ع) سخن گفت. در منابع اسلامی، تعبیرهایی همچون «حسن و حسین فرزندان مناند» و نیز جایگاه ویژه آن دو در میان اهلبیت(ع) نقل شده است. اما دوران کودکی امام حسن(ع) خیلی زود با نخستین حادثه بزرگ زندگیاش روبهرو شد: شهادت پیامبر(ص) پس از شهادت پیامبر، فاصله زیادی تا شهادت مادرش، حضرت فاطمه زهرا(س)، وجود نداشت. حسن(ع) در سنین کودکی هم جد بزرگوارش را از دست داد و هم مادر بزرگوارشان را. پس از آن، تربیت او بیش از پیش در کنار پدربزرگوارشان، امیرالمؤمنین علی(ع)، ادامه یافت. از خانه پدر تا میدان سیاست سالهای بعد، دوران شکلگیری شخصیت …
