جذابیت لئونیه تنها به سبک زندگیاش محدود نیست؛ نام خانوادگی او، داستانی تاریخی را با خود حمل میکند که به «بارون خونین» میرسد. رومان فون اونگرن اشترنبرگ، افسر نظامی و جنگسالاری که در آشوبهای پس از جنگ جهانی اول در مغولستان حکومت کرد و با خشونت بیحدش شناخته میشد، جد بزرگ خانوادگی اوست. لئونیه با اینکه تنها نسبت دوری با او دارد، از این تاریخ تاریک برای جذب مخاطب استفاده هوشمندانهای کرده است. ویدئوی او در کنار پرتره این «بارون خونین»، نهتنها پربازدید شد، بلکه بخشی از رشد سریع تعداد دنبالکنندگانش را رقم زد که اکنون از مرز ۱۳۰ هزار نفر گذشته است.
رؤیای «پول قدیمی» برای مخاطبان جدید
لئونیه به نمادی از جنبش «اولد مانی» در شبکههای اجتماعی تبدیل شده است. محتوای او، پنجرهای به جهانی است که برای اکثر کاربران تیکتاک، به ویژه ۷۰ درصد مخاطبانش که زنان عمدتا آمریکایی هستند، دستنیافتنی است. او با به نمایش گذاشتن سبک زندگی اشرافی، از اروپا تا خاورمیانه، حس «گریز از واقعیت» را به مخاطب میفروشد؛ فضایی که در آن تاریخ، ثروت و امتیازات طبقاتی با هم ترکیب شدهاند تا تصویری از آرامش و اصالتِ اروپایی را ارائه دهند.
زندگی لئونیه با واژههایی مانند «امتیاز» و «برخورداری» تعریف میشود. از زندگی در ماربیا، قاهره و دبی تا تحصیل در گرانترین مدارس شبانهروزی سوئیس و اتریش؛ او تجسم طبقه ممتاز اروپایی است. اما آنچه او را از سایر اینفلوئنسرهای «اولد مانی» که صرفا با خرید لباسهای برند سعی در تقلیدِ ثروتمندان دارند متمایز میکند، واقعی بودنِ این پیشینه است. او نه یک بازیگر، بلکه وارث یک تاریخ است. این اصالت، داستان او را برای مخاطبی که تشنه «واقعیت» در دنیای پر از فریب مجازی است، جذابتر میکند.
از «دموکراتیک کردن دانش» تا نوشیدن ماتچا
لئونیه در گفتوگوهایش ادعا میکند هدفش «دموکراتیک کردن دانش» است؛ شعاری که در تضاد آشکار با واقعیت زندگی صاحبامتیاز اوست. او در ویدئویی دیگر خود را «فقط دختری که ماتچا دوست دارد» معرفی میکند که نشاندهنده همان فروتنی نمایشی طبقات حاکم است.
تضاد نهایی همینجاست: در دنیای امروز، میل به دیده شدن، نقطه اشتراک طبقه کارگر و اشراف است. لئونیه، چه در حال برگزاری عروسی در هتل فورسیزنز مادرید باشد و چه در حال تولید محتوا برای تیکتاک، بهخوبی میداند که ارزشمندترین کالای قرن بیست و یکم، نه ارثیه خانوادگی، بلکه «توجه» است؛ چیزی که او با مهارت تمام آن را به نام خود ثبت کرده است. برای او، تیکتاک نه یک سرگرمی، که پلتفرمی برای تثبیت جایگاه اشرافیت در عصر الگوریتمهاست.
