مجتبی یوسفی با انتقاد از گرانی کالاها، وضعیت بازار خودرو، بر ضرورت استفاده از ابزارهای نظارتی برای حمایت از معیشت مردم تأکید کرد. شرایط اقتصادی، دغدغههای معیشتی مردم، نحوه مواجهه مسئولان با مطالبات اجتماعی، عملکرد مجلس پس از شرایط اخیر کشور و همچنین وضعیت مدیریتی و اقتصادی خوزستان، از جمله موضوعاتی است که این روزها بیش از گذشته مورد توجه افکار عمومی قرار دارد. در همین راستا، خبرنگار تابناک در گفتوگویی با مجتبی یوسفی، نماینده اهواز در مجلس شورای اسلامی، درباره مهمترین مطالبات مردم، ضرورت پاسخگویی مسئولان، چرایی گرانیها، وضعیت حقوق شاغلان و بازنشستگان، افزایش کالابرگ، بازار خودرو، عملکرد مجلس و برخی مسائل مدیریتی در خوزستان به گفتوگو نشست. گفتوگو در دفتر تابناک برگزار شد، اما به دلیل خاموشی برق، مجبور شدیم آن را در اتاقی با دمای بالا و در شرایط بیبرقی انجام دهیم.بخش اول این گفتگو را باهم مرور می کنیم. چه خبر از مجلس آنلاین آقای یوسفی؟ با توجه به شرایط اخیر کشور و دغدغههایی که مردم دارند، ارزیابی شما از وضعیت موجود چیست و به نظر شما چه زمانی میتوان انتظار داشت «حال خوب» به جامعه بازگردد؟ ابتدا لازم میدانم مناسبت روز خبرنگار را به اصحاب رسانه، خبرنگاران، عکاسان، هیئتهای تحریریه و همه کسانی که در عرصه اطلاعرسانی تلاش میکنند، تبریک بگویم. خبرنگاری یک عشق و هنر است؛ چراکه با توجه به شرایط اقتصادی و حقوقهایی که در این حوزه وجود دارد، فعالیت در این عرصه الزاماً از منظر اقتصادی توجیه ندارد. خبرنگار کسی است که بدون تکلف در کنار مردم قرار میگیرد و دغدغههای آنها را پیگیری میکند. ما نیز چه در مجلس یازدهم و چه در مجلس دوازدهم، موضوعاتی مانند بیمه تکمیلی، بیمه سخت و زیانآور، مسکن و معافیتهای مالیاتی خبرنگاران را دنبال کردهایم و معتقدم این وظیفه همچنان بر عهده ماست. از مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و صندوقهای بازنشستگی و تأمین اجتماعی نیز انتظار داریم قوانین مصوب مجلس را درباره خبرنگاران و جامعه خبری اجرا کنند. یکی از مطالبات جدی جامعه خبرنگاری، اجرای قانون در خصوص مشاغل سخت و زیانآور است. این موضوع باید درباره خبرنگاران، عکاسان، اعضای هیئت تحریریه و سردبیرانی که در این عرصه فعالیت میکنند نیز مورد توجه قرار گیرد. با سپاس از شما و انشالله که شرایط برای خبرنگاران و البته برای تک تک مردم کشورمان، شرایط بهتری باشد. یعنی ابتدا حال مردم خوب باشد و به تبع آن، حال ما هم بهتر خواهد شد. درباره شرایط این روزهای کشور و فعالیت های مجلس هم بفرمایید. برای رسیدن به آن «حال خوب»، باید بدون تکلف با مردم صحبت کنیم. مردم در نگاه حکمرانی جمهوری اسلامی و نظام جمهوری اسلامی که از انقلاب اسلامی شکل گرفت، نقش مهمی دارند. ما در مقابل ملتی با تاریخ چند هزار ساله هستیم. ملت ایران فراز و نشیبهای زیادی را پشت سر گذاشته است؛ کمرمان خم شد، اما کمرمان به واسطه این اصالت نشکست. این نشان میدهد نقش مردم در جمهوری اسلامی و حکمرانی، از نگاه تشریفاتی، تصنعی و فانتزی خارج شده و واقعاً به مردم هویت داده شده است. ممکن است اشکالاتی داشته باشیم و باید اصلاحاتی انجام شود، اما اینکه مردم در بعضی موضوعات، بهویژه مسائل اقتصادی، بهحق گلهمند هستند، موضوعی است که باید جدی گرفته شود. از مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و صندوقهای بازنشستگی و تأمین اجتماعی نیز انتظار داریم قوانین مصوب مجلس را درباره خبرنگاران و جامعه خبری اجرا کنند این کاری است که من در مجلس و همکارانم، دولت، رئیسجمهور، وزرا و مسئولان در سطح ملی و استانی و حتی تا یک بخشدار یا شهردار در یک شهر کوچک باید انجام دهند؛ باید با مردم صحبت کنند و بدون تکلف پاسخگوی آنها باشند. من دوباره تأکید میکنم که ایران متعلق به همه ایرانیان است. در جنگ تمامعیار اخیر، مردم سرمایه اصلی ما بودند. من حدود ۱۶۵ شب در خیابان و در میدان در کنار مردم بودم. مردم با سلایق مختلف آمدند. کسی نباید بگوید من مردم را به خیابان آوردم. مردم با تربیت امام، شهدا و رهبرانشان برای حفظ تمامیت ارضی ایران با هر سلیقهای به خیابان آمدند و پای کشور ایستادند. قدرت نظامی ما موشک بود، اما شکستناپذیری ما اتحاد و همدلی مردم بود. یک سؤال جدی اینجاست؛ مردم در مقاطع حساس پای کار کشور میآیند، اما وقتی اعتراض میکنند، گاهی با تعابیری مثل مزدور یا خائن مواجه میشوند. این تفاوت نگاه از کجا ناشی میشود؟ آیا مسئولان نباید بیشتر دنبال مردم حرکت کنند؟ ایران برای همه مردم است. کسی هم حق ندارد حضور مردم را در خیابان مصادره کند. مردم اگر اعتراض کنند، باید سازوکار بیان اعتراضشان وجود داشته باشد. ما باید سازوکار ارائه مطالبات مردم را پیشبینی کنیم. حتی قانونی هم در مجلس در این زمینه در حال بررسی بود. من همیشه این حرف را زدهام و اول از خودم شروع میکنم. اگر در جلسات صحن مجلس مینشینم، همین موضوع درباره وزیر، رئیسجمهور، استاندار، شهردار، بخشدار و هرکسی که مسئولیتی دارد، صدق میکند. اگر در زمان افتتاحیه من ردیف اول باشم، اما در زمان پاسخگویی شانه خالی کنم، این درست نیست. یکی از گلههای مردم همین است. اگر من در زمان پاسخگویی مسئولیت ندارم، پس در زمان افتتاحیه هم نباید حضور پیدا کنم. در زمانی که پشت تریبون میروم، سخنرانی میکنم و در جمع مردم ارائه طریق میکنم، قبل از انتخابات برخی از ما نمایندگان، برخی اعضای شوراهای شهر و روستا و برخی مسئولان وعدههایی میدهند که اگر این فرد رأی نیاورد همه مشکلات بیشتر میشود و اگر رأی بیاورد همه مشکلات حل خواهد شد. اما بعد از اینکه رأی آوردیم، رئیسجمهور میگوید اختیار ندارم؛ نماینده مجلس میگوید دست من نیست؛ عضو شورای شهر میگوید من باید بروم کار خدمات شهری انجام دهم، آسفالت کنم و پارک بسازم. در حالی که اینها وظایف مشخصی دارند. اینکه مسئولیت را نپذیریم و پاسخگویی هم نکنیم، درست نیست. من این را برای همه نمیگویم؛ اول از خودم شروع میکنم. مردم اگر اعتراض کنند، باید سازوکار بیان اعتراضشان وجود داشته باشد. ما باید سازوکار ارائه مطالبات مردم را پیشبینی کنیم نکته بعدی بله. همه قبول دارند که باید موضوعات اعتراضی و صنفی و صحبتهای رودررو با مردم را پیشبینی کنیم. اما وقتی اعتراض تبدیل به یک جنگ شهری میشود، شرایط فرق میکند. ما دیدیم که دشمن چه طراحیای برای کشتار مردم داشت. بمباران و کشتار ۱۶۸ طفل مینابی و لامردی را دیدیم. هیچکس مدرسه را بمباران نمیکند. این جنایت جنگی است. مردم مطالبات بهحق دارند، اما اگر ما به مطالبات آنها توجه نکنیم و اعتراضات به وضعیتی مثل هجدهم و نوزدهم تبدیل شود، دشمن میآید روی آن سوار میشود. طراحی دشمن این است که دیگر به پیر و جوان رحم نکند. یک بخش، طراحی دشمن است و بخش دیگر، اعتراض بهحق مردم است. اما مساله اصلی این است که بسیاری از مسئولان منتقدان خوبی هستند در حالی که باید مشکلات را حل کنند. وجود مشکلات را که ما واقف هستیم. چه کسی باید مشکلات را حل کند؟ بله. حرف درستی است. ببینید مثلا عرض کنم که قصه صنعت خودرو واقعاً قصه پرغصهای است. مردم را عصبانی و ناراحت کرده است. جان مردم را به گروگان گرفتهاند و مال مردم را هم به نوعی چپاول میکنند. ما میگوییم اجازه واردات خودروهای نو و کارکرده داده شود تا رقابت ایجاد شود. اگر سخنرانی کنیم ولی رقابت ایجاد نکنیم، مشکل صنعت خودرو حل نمیشود. الان یک رانت دوم هم در واردات خودرو یا خودروهای مونتاژی اتفاق افتاده است؛ به اسم تولید داخلی، یک خودروی بیکیفیت چینی وارد کشور شده و قیمت تمامشده آن چند برابر همان خودرو است که اگر بخواهیم مستقیم از کشورهای همسایه یا کشورهای حوزه خلیج فارس وارد کنیم. میپرسیم این سه برابر گرانفروشی به چه دلیل است؟ دلایلی مطرح میکنند که هیچکدام قابل قبول نیست. رانت ایرانخودرو و سایپا رفت و تبدیل شد به رانت خودروهای مونتاژی. ما در سال ۱۴۰۲ حدود ۵.۵ میلیارد دلار برای واردات قطعات دادیم. در سال ۱۴۰۳ این رقم به ۸ میلیارد دلار رسید. اما اگر آن زمان میگفتیم دو میلیارد دلار بدهیم خودرو وارد کنیم، میگفتند ارز نداریم. این غیر از رانت و گروگان گرفتن جان و مال مردم چیست؟ مردم به حق عصبانی هستند.
پایان بخش اول
