به گزارش آفتاب نیوز،
میل به دانستن آینده، پدیدهای تازه نیست. از کاهنان مصر باستان و پیشگویان یونان گرفته تا فال حافظ در ایران، آیچینگ در چین، طالعبینی هندی و کارتهای تاروت در اروپا، تقریبا همه تمدنها راههایی برای پیشبینی آینده ابداع کردهاند.
اگرچه روشها با یکدیگر تفاوت دارند، اما یک نیاز مشترک در پس همه آنها دیده میشود: انسان دوست ندارد با آیندهای نامعلوم روبهرو باشد. مغز انسان از ابهام خوشش نمیآید
روانشناسان میگویند مغز انسان برای پیشبینی آینده طراحی شده است. از نگاه علوم اعصاب، مغز مدام تلاش میکند اتفاق بعدی را حدس بزند؛ از مسیر حرکت خودروها گرفته تا واکنش دیگران در یک گفتوگو. وقتی آینده نامشخص میشود، اضطراب افزایش مییابد. در چنین شرایطی، حتی یک پیشبینی مبهم نیز میتواند احساس آرامش و کنترل بیشتری ایجاد کند؛ فارغ از اینکه آن پیشبینی تا چه اندازه دقیق باشد. چرا فالها اینقدر شخصی به نظر میرسند؟
یکی از شناختهشدهترین توضیحات علمی، «اثر بارنوم» یا «اثر فورر» است. بر اساس این پدیده روانشناختی، افراد معمولا توصیفهای کلی و مبهم را بسیار شخصی و دقیق تلقی میکنند. برای مثال، جملههایی مانند «گاهی احساس میکنید دیگران شما را بهخوبی درک نمیکنند» یا «در تصمیمهای مهم زندگی گاهی دچار تردید میشوید» برای بیشتر افراد قابل پذیرش است، اما بسیاری تصور میکنند این توصیف دقیقا درباره خود آنها نوشته شده است. چرا پیشبینیهای درست را بیشتر به خاطر میآوریم؟
ذهن انسان تمایل دارد اطلاعاتی را به خاطر بسپارد که باورهای قبلی او را تأیید میکنند. روانشناسان این پدیده را «سوگیری تأییدی» مینامند. به همین دلیل، اگر بخشی از یک فال یا پیشبینی درست از آب درآید، احتمال دارد همان …
