عضو هیئت علمی دانشکده الهیات دانشگاه فردوسی مشهد در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: در دوره یازده امام پیشین(ع)، مردم امکان مراجعه مستقیم به امام و دریافت پاسخ مسائل دینی را داشتند، اما امامت حضرت مهدی(عج) از ابتدا با غیبت آغاز شد. این مسئله ضعف تلقی نمیشود، بلکه با توجه به شرایط سیاسی و اجتماعی آن دوران، غیبت راهی برای حفظ جان امام و استمرار خط هدایت الهی بود.
وی درباره علت آغاز امامت حضرت مهدی(عج) در کودکی گفت: فشار و رصد شدید حکومت عباسی از عوامل اصلی این شرایط بود. امام حسن عسکری(ع) در سامرا تحت نظارت شدید قرار داشتند و حکومت درصدد قطع نسل امامت بود؛ به همین دلیل تولد حضرت مهدی(عج) جز برای شمار محدودی از یاران مورد اعتماد مخفی نگه داشته شد.
طباطبایی افزود: پس از شهادت امام حسن عسکری(ع)، تهدیدها افزایش یافت و در چنین شرایطی غیبت و اختفا برای حفظ جان امام و استمرار امامت ضرورت پیدا کرد. از سوی دیگر، بر اساس باور شیعه، زمین هیچگاه از حجت خدا خالی نمیماند و امامت حضرت مهدی(عج) پیش از تولد نیز در روایات پیامبر(ص) و ائمه(ع) مطرح شده بود.
عضو هیئت علمی دانشکده الهیات دانشگاه فردوسی مشهد تأکید کرد: اگرچه پذیرش امامت یک کودک برای جامعه آسان نبود، اما نصوص و روایات متعدد درباره امامت حضرت مهدی(عج)، زمینه اعتقادی لازم را برای پذیرش این موضوع فراهم کرده بود.
غیبت صغری؛ دورهای برای آمادهسازی جامعه شیعه
وی غیبت صغری را که حدود ۶۹ سال به طول انجامید، دورهای انتقالی برای آمادهسازی جامعه شیعه دانست و گفت: اگر ارتباط با امام پس از شهادت امام حسن عسکری(ع) به صورت ناگهانی قطع میشد، احتمال بروز شوک اعتقادی، انحراف، تردید درباره وجود امام و شکلگیری مدعیان دروغین افزایش مییافت.
طباطبایی افزود: در این دوره، شیعیان به تدریج آموختند بدون حضور فیزیکی امام و از طریق نایبان مشخص، ارتباط خود را با امام حفظ کنند. نواب خاص از طریق توقیعات به پرسشهای دینی پاسخ میدادند، اختلافات را حل میکردند و جایگاه امام را برای جامعه تبیین میکردند.
نواب اربعه؛ ستون فقرات تشکیلات شیعه
مدیرگروه دانشکده الهیات درباره نقش نواب اربعه گفت: عثمان بن سعید، محمد بن …
