به گزارش مهر، در روزهایی که دلهای شیفتگان رسول رحمت (ص) به سوگ رحلت پیامبر اکرم (ص) و شهادت کریم اهلبیت، امام حسن مجتبی (ع)، نشسته است، مشهدالرضا (ع) رنگی از اندوه و دلدادگی به خود میگیرد؛ اندوهی که در سایه گنبد طلایی امام مهربانیها، با زمزمه صلوات و اشک زائران پیوند میخورد.
اینجا، نام پیامبر (ص) فقط یادآور یک تاریخ نیست؛ روایت مهربانی بیپایانی است که دلها را به هم نزدیک میکند. پیامبر اکرم (ص) با اخلاقی سرشار از گذشت و کرامت، راه هدایت را از میان دلهای خسته و جانهای سرگشته گشودند.
مهربانی ایشان نه در کلام، که در رفتار با مردم، در شنیدن درد محرومان، در حرمتنهادن به انسانها و در گشودن آغوش به روی آنان جلوه داشت؛ سیرهای که هنوز هم برای زندگی امروز، چراغ راه خانوادهها و جامعه است. در امتداد همین خورشید رحمت، امام حسن مجتبی (ع) ایستاده است؛ فرزندی از تبار پیامبر (ص) که شکوه علم، حلم و بزرگواری را در روزگاری پر از فتنه و پیمانشکنی، به نمایش گذاشت. سبط اکبر رسول خدا (ص)، در شرایطی که حقیقت در محاصره نیرنگ و وفاداری در معرض معامله بود، پاسدار راهی شد که از بعثت پیامبر (ص) آغاز شده بود.
امام حسن مجتبی (ع) پاسبان نهضت رسولالله (ص)
حجتالاسلام حسین اسکندری، استاد حوزه علمیه خراسان، در گفتگو با خبرنگار مهر ضمن تسلیت سالروز رحلت پیامبر اکرم (ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع)، اظهار کرد: پیامبر اکرم (ص) مهمترین وظیفه خود را تبیین امامت الهی در امتداد رسالت میدانستند و از همان دوران کودکی، جایگاه بلند امام حسن مجتبی (ع) را برای جامعه اسلامی روشن میکردند. نبی مکرم اسلام (ص) در نامگذاری فرزندان امیرالمؤمنین علی (ع) نیز بر الهیبودن جایگاه آنان تأکید داشتند. در روایات آمده است که پیامبر (ص) مأمور شدند نام فرزندان هارون را بر فرزندان علیبنابیطالب (ع) بگذارند و بر این اساس، نامهای «شَبَر» و «شَبیر»، معادل حسن و حسین، برای این دو امام همام برگزیده شد.
این استاد حوزه علمیه بیان کرد: این مسئله صرفاً یک رخداد نمادین نیست، بلکه نشاندهنده …
