کد خبر: 786952 | ۱۴۰۵/۰۵/۲۷ ۰۸:۱۵:۰۸ اعتمادآنلاین |
نیره خادمی-بیش از چهار دهه از روزهایی که مریم، پشت دار نشست و قالیبافی را یاد گرفت، گذشته است. او هنوز پای دار قالی مینشیند و رج میزند تا هزینه درمان خودش را تامین کند و کمکخرج همسر بیمارش باشد، اما حالا قالیبافی دیگر حتی درآمد ناچیز گذشته را هم ندارد. مشکلات اقتصادی، فرش را از سبد خرید بسیاری از خانوارها کنار زده و تحریمها نیز راه بازارهای خارجی را برای فرش ایرانی سختتر کردهاند؛ نه تنها هزینه مواد اولیه بافت فرش بالا رفته که فرش یا تابلوفرش و گلیمهایی که مریم و زنان دیگری مثل او میبافند، به سختی فروش میرود.
به گزارش اعتماد، روایت مریم، روایت تنها یک زن نیست؛ به گفته زهرا کمانی، رییس پیشین مرکز ملی فرش ایران بیش از ۸۰ درصد بافندگان فرش ایرانی را زنان تشکیل میدهند. «اعتماد» در این گزارش با مریم و سه زن قالیباف دیگر گفتوگو کرده است؛ زنانی که اگرچه بیمه دارند، اما شرایط، حفظ بیمه را برای آنها سختتر کرده است. بیش از ۳۵ سال قالی بافتم
مریم چهل و هشت سال پیش که در روستای مرادلوی مشکینشهر به دنیا آمد، مادرش مانند زنان دیگر روستا پای دار، فرش میبافت. صبح و شب که چشم باز میکرد و میبست، توپهای سرخ و آبی آویزان از آن دار را میدید و از حدود ۵ سالگی قالیبافی یاد گرفت. یاد گرفت چطور با قلاب آن نخهای پرزی را دور تارها بپیچاند و به اصطلاح «گره» بزند. آن روزها تلخ بود، زنان روستایی زیادی از گذشته به ویژه از دوران قاجار همواره بدون بیمه و با کمترین عایدی در خانهها یا کارگاههای کوچک قالی میبافتند و سود فروش آن، نصیب صاحبان کارگاهها یا واسطههایی میشد که فرش را از آنها ارزان میخریدند تا به شهر ببرند و گران بفروشند. دکتر سیروس پرهام درباره وضعیت قالیبافان در دوره معاصر در کتاب دستبافتههای عشایری و روستای فارس …
