به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، جنگلها یکشبه نابود نمیشوند؛ گاهی با صدای اره و بولدوزر، گاهی با دیوارکشیهای کوچک، جادههای فرعی و ساختمانهایی که یکییکی در دل طبیعت سبز قد میکشند. حالا برخی شهروندان منطقه آداس از افزایش ساختوسازها در محدودههای جنگلی این منطقه خبر میدهند؛ ساختوسازهایی که نگرانیها درباره کاهش وسعت فضای سبز، تغییر چهره طبیعی منطقه و فشار بر اکوسیستم جنگل را بیشتر کرده است.
تصویر نگرانکننده، فقط چند ساختمان نیمهکاره رهاشده نیست؛ مسئله بزرگتر، گسترش ساختوساز در جایی است که قرار بوده محل رویش درختان، زیستگاه جانوران و بخشی از سرمایه طبیعی کشور باشد. هر قطعه زمینی که از پوشش گیاهی جدا میشود، هر مسیری که برای دسترسی خودروها به داخل جنگل باز میشود و هر ساختمانی که جای درختان سبز مینشیند، بخشی از پیوستگی جنگل را از بین میبرد.
مردم محلی میگویند در برخی نقاط، ساختوسازها در دل جنگل افزایش یافته و نگرانی آنها فقط مربوط به امروز نیست؛ آنها از آینده منطقه میپرسند. اینکه اگر روند تغییر کاربری و ساختوساز ادامه پیدا کند، چند سال دیگر از این فضای سبز باقی خواهد ماند؟ آیا جنگل قرار است به مجموعهای از ویلاها، دیوارها و جادههای پراکنده تبدیل شود؟
در کنار تخریب تدریجی فضای سبز، رها شدن برخی پروژهها نیز به معضل دیگری تبدیل شده است. ساختمانهایی که عملیات ساخت آنها به هر دلیل متوقف شده، سالها در میان درختان باقی ماندهاند؛ سازههایی که نه به طبیعت بازگشتهاند و نه تکمیل شدهاند. این بناهای نیمهتمام علاوه بر تغییر منظر طبیعی، گاهی به محل انباشت نخالههای ساختمانی و زباله تبدیل میشوند و چهره جنگل را مخدوش میکنند.
اما پرسش اصلی اینجاست: چه نظارتی بر این ساختوسازها وجود دارد؟ چه تعداد از این پروژهها مجوز قانونی دارند؟ آیا پیش از آغاز عملیات، اثرات زیستمحیطی آنها بررسی شده است؟ اگر ساختوسازی متوقف شده و سالها رها مانده، چه نهادی مسئول تعیین تکلیف آن است؟
جنگل فقط مجموعهای از درختان نیست که بتوان بخشی از آن را جدا کرد و به ساختمان تبدیل کرد. جنگل یک اکوسیستم زنده است؛ با خاک، آب، …
