به گزارش رکنا ، معاون محیط زیست طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست با اشاره به حضور ۴۰ رأس مرال در منطقه حفاظتشده ارسباران، اجرای موفق طرح رهاسازی این گونه ارزشمند را نیازمند بررسیهای دقیق ژنتیکی، پایش بیماریها و جلب مشارکت حداکثری جوامع محلی دانست.
پیشینه جمعیت مرال در ارسباران
به گزارش روابط عمومی سازمان حفاظت محیط زیست، حمید ظهرابی، معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست، با اشاره به پیشینه حضور مرال در منطقه حفاظتشده ارسباران اظهار کرد: جمعیت فعلی که شامل ۴۰ رأس مرال است، از سال ۱۳۷۰ و با انتقال این گونه از قرق استان گلستان و پناهگاه حیات وحش سمسکنده استان مازندران به ارسباران شکل گرفته است.
وی با تأکید بر اینکه برای ادامه این برنامه، کریدورهای عبور مرال شناسایی شدهاند، افزود: اجرای موفقیتآمیز این طرح نیازمند همراهی و مشارکت جوامع محلی است؛ چراکه کار با مردم محلی ظرافتها و روشهای خاص خود را دارد و بدون همکاری آنها، این پروژه حفاظتی به نتایج مطلوب نخواهد رسید.
الزامات علمی و ارزیابیهای ژنتیکی و دامپزشکی
معاون سازمان حفاظت محیط زیست به تشریح الزامات علمی پیش از رهاسازی پرداخت و تصریح کرد: تبارشناسی و بررسی ذخیره ژنتیکی مرالهای ارسباران از اولویتهای اصلی است. همچنین وضعیت بهداشتی سایت و ارزیابی بیماریهای احتمالی مانند «یون» و «بروسلوز» باید بهدقت سنجیده شود تا تصمیمگیریها بر پایه دادههای علمی اتخاذ گردد.
ظهرابی اضافه کرد: در انتخاب مرالها برای رهاسازی، اولویت با افراد سالمتر و جوانتر است. علاوه بر این، نصب گردنبندهای ردیاب الکترونیکی برای ثبت موقعیت لحظهای و پایش دقیق این پرندگان پس از رهاسازی در طبیعت الزامی است.
مراحل زندهگیری و قرنطینه پیش از رهاسازی
به گفته معاون محیط زیست طبیعی، باید دستکم ۳۰ درصد از جمعیت هدف پیش از رهاسازی نهایی، زندهگیری شوند. این گروه باید پس از انجام آزمایشهای پزشکی و نصب گردنبندهای ردیاب، برای مدتی در قرنطینه نگهداری شوند.
وی در پایان با اشاره به لزوم همکاریهای علمی یادآور شد: ارزیابی ریسک رهاسازی مرالها با مشارکت دانشگاهها و مراکز …
