به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، تهران در حالی به آخرین روزهای مرداد ۱۴۰۵ رسیده که نگاه به آمار سدهای تأمینکننده آب پایتخت، تصویری دوگانه و در عین حال نگرانکننده را نشان میدهد. نام سد موجودی مخزن (م.م.م) درصد پرشدگی مخازن سال جاری درصد تغییرات نسبت به سال گذشته امیرکبیر ۱۶۱ ۹۰ درصد ۲۱۳ درصد لار ۶۹ ۱۷ درصد ۳۷ درصد طالقان ۲۲۵ ۵۳ درصد ۸ درصد لتیان ۴۶ ۶۰ درصد ۳۳ درصد ماملو ۳۴ ۱۴ درصد ۵۷ درصد
در ظاهر، برخی سدها نسبت به سال گذشته وضعیت بهتری دارند، اما پشت این اعداد، واقعیتی نهفته است که کارشناسان آب سالهاست درباره آن هشدار میدهند؛ واقعیتی به نام «شکنندگی امنیت آبی تهران».
بر اساس آخرین آمار موجود، سد طالقان با ۲۲۵ میلیون مترمکعب ذخیره و ۵۳ درصد پرشدگی، بیشترین حجم آب را در میان سدهای تهران دارد. سد امیرکبیر نیز با ۱۶۱ میلیون مترمکعب ذخیره و ۹۰ درصد پرشدگی، در وضعیت مطلوبی قرار گرفته است. اما در سوی دیگر ماجرا، سد لار با تنها ۷ درصد پرشدگی و سد ماملو با ۱۴ درصد پرشدگی، همچنان در محدوده تنش آبی قرار دارند. لتیان نیز اگرچه ۶۰ درصد پرشدگی را ثبت کرده، اما فاصله معناداری با شرایط ایدهآل دارد. چرا نباید از افزایش ذخایر برخی سدها خوشحال شد؟
در نگاه اول، رشد ۲۱۳ درصدی حجم مخزن امیرکبیر یا افزایش ۵۷ درصدی ذخیره ماملو نسبت به سال گذشته میتواند نشانه خروج از بحران تلقی شود، اما مقایسه با سال گذشته معیار دقیقی نیست. سال ۱۴۰۴ یکی از خشکترین سالهای آبی دهههای اخیر بود و بسیاری از سدها در شرایط بحرانی قرار داشتند. بنابراین رشد نسبت به یک سال بسیار خشک، لزوماً به معنای بازگشت به شرایط نرمال نیست.
واقعیت این است که تهران همچنان با کمبود بارش نسبت به میانگین بلندمدت روبهروست و ذخایر سدهای استان در ماههای گذشته نیز فاصله قابل توجهی با متوسط تاریخی داشتهاند. گزارشهای رسمی از کسری صدها میلیون مترمکعبی ذخایر سدهای تهران نسبت به شرایط نرمال حکایت دارند. بحران واقعی در زیر زمین جریان دارد
موضوع …
