به گزارش رکنا، مهران دیاری است که میلیونها گام در آن به شوق کربلا به هم میرسد و در هر گوشه آن روایتی از دلدادگی، میزبانی و ایثار شکل میگیرد، از دستی که لیوان آب یا شربت خنک به زائر خسته میدهد تا موکبی که دیگهای غذا در آن از سپیدهدم تا نیمههای شب بر آتش است.
مرز بینالمللی مهران در اربعین امسال بار دیگر به اصلیترین گذرگاه زمینی زائران تبدیل شده است به گونهای که بیش از ۶۰ درصد زائران اربعین در میان مرزهای ششگانه این گذرگاه را برای عبور انتخاب کردهاند.
آمار تردد نیز تا کنون در این مرز به نزدیک دو میلیون زائر رسیده و در شبانهروز گذشته از تراز ۲۷۰ هزار رفتوآمد گذشته است.
اما پشت این اعداد بزرگ روایت دیگری جریان دارد، انسانهایی که شاید نامشان جایی ثبت نشود اما هر روز و هر شب بخشی از بار سنگین این میزبانی را بر دوش میکشند.
جایی که آفتاب هم حریف ارادت زائران نمیشود
در حاشیه جادههای دسترسی به مهران موکبها یکی پس از دیگری خدمات ارائه میدهند، بیش از ۴۰۰ موکب در مسیرهای دسترسی به مرز سفر زائران را با پذیرایی، اسکان و خدمات گوناگون همراهی میکنند.
در یکی دیگ غذا آرام و بیوقفه میجوشد و در دیگری بطریهای آب میان صف زائران دست به دست میشود و کمی آنسوتر، جوانی که از شدت گرما پیراهنش خیس عرق شده بیآنکه خستگی به روی خود بیاورد، سایهبان را برای زائران مرتب میکند.
اینجا خدمت عنوان و جایگاه نمیشناسد و همه پای کارند، پیرمردی پست چرخ خیاطی ایستاده است تا لباس پارهای را بدوزد، جوانی جعبههای آب را جابهجا میکند، زنی مشغول آمادهکردن غذاست و نوجوانی در ورودی موکب به زائران خوشامد میگوید، همه سهمی از این میزبانی بر عهده گرفتهاند و هرکس تلاش میکند پیش از آنکه زائر از خستگی راه بگویید، بخشی از رنج سفر را از دوش او بردارد.
این صحنهها را نمیتوان تنها با واژه «پذیرایی» توضیح داد، آنچه در مهران جریان دارد بخشی از فرهنگ دیرپای مهماننوازی مردمان ایلام و ایران است که در ایام اربعین به حرکت جمعی و گسترده تبدیل میشود.
آفتاب همچنان میتابد و هر لیوان آب یا نوشیدنی در چنین گرمایی ارزش دیگری پیدا میکند …
