به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، سالهاست درباره کاهش جمعیت در ایران هشدار داده میشود، اما کمتر به این پرسش پرداخته شده که چرا بخشی از جامعه به سمت کاهش ازدواج و فرزندآوری حرکت کرده است.آمارهای جدید نشان میدهد در سال ۱۴۰۴ تعداد تولدها به حدود ۸۹۲ هزار مورد رسیده؛ عددی که در هفت دهه اخیر کمسابقه بوده است. همزمان ازدواجها نیز نسبت به سال ۱۴۰۱ کاهش چشمگیری داشته است.
این اعداد تنها درباره تولد و ازدواج نیستند؛ آنها درباره تغییر نگاه یک نسل به آینده سخن میگویند.نسلی که پیش از تصمیم برای ازدواج، هزینه مسکن، شغل، درآمد، آینده فرزند و کیفیت زندگی را محاسبه میکند.
فرزندآوری؛ از تصمیم عاطفی تا محاسبه اقتصادی
در گذشته فرزندآوری بیشتر یک تصمیم خانوادگی و فرهنگی بود، اما امروز برای بسیاری از زوجها به یک تصمیم اقتصادی بلندمدت تبدیل شده است.یک کودک یعنی هزینههای سالها زندگی؛ از شیر و پوشاک و درمان گرفته تا آموزش، مسکن و آینده شغلی.
در شرایطی که بسیاری از جوانان هنوز برای تأمین حداقلهای زندگی خود با مشکل مواجهاند، اضافه شدن مسئولیت یک فرزند میتواند برای آنها به نگرانی جدی تبدیل شود.
مسئله فقط هزینه امروز نیست؛ مسئله ترس از آینده است.خانوادهها از خود میپرسند آیا میتوانند کیفیت زندگی مناسبی برای فرزندشان فراهم کنند؟ ازدواج در محاصره سه بحران؛ مسکن، اشتغال و نااطمینانی
کاهش ازدواج را نمیتوان فقط با تغییر نگرش فرهنگی توضیح داد.برای بخش بزرگی از جوانان، تشکیل خانواده نیازمند سه پیششرط اساسی است، درآمد پایدار
امکان تأمین مسکن،چشمانداز قابل پیشبینی از آینده.
اما افزایش قیمت مسکن، کاهش قدرت خرید و بیثباتی اقتصادی باعث شده بسیاری از جوانان احساس کنند زمان مناسب برای ازدواج هرگز فرا نمیرسد.
در چنین شرایطی، تأخیر در ازدواج به یک استراتژی بقا تبدیل میشود. آیا مردم تصمیم درستی میگیرند؟
برخی تحلیلگران معتقدند رفتار جمعیتی مردم را باید به عنوان یک واکنش منطقی به شرایط موجود دید.خانوادهها بر اساس منابع، درآمد و چشمانداز آینده تصمیم میگیرند. وقتی هزینههای زندگی افزایش پیدا میکند و امنیت اقتصادی …
