بر اساس مقررات اتحادیه اروپا، ویزای کوتاهمدت شینگن امکان اقامت حداکثر ۹۰ روز در هر دوره شناور ۱۸۰ روزه را فراهم میکند؛ البته تعداد روزهای مجاز هر مسافر ممکن است روی برچسب ویزا کمتر از این مقدار درج شود. این ویزا معمولاً برای گردشگری، دیدار خانواده و دوستان یا سفرهای کوتاه تجاری صادر میشود و مجوز کار یا اقامت بلندمدت نیست.
متقاضیانی که قصد دارند پیش از شروع پرونده، شرایط، هزینهها و مراحل ویزای توریستی شینگن را دقیقتر بررسی کنند، بهتر است ابتدا مقصد اصلی و زمان واقعی سفر خود را مشخص کنند. این دو مورد، مبنای انتخاب سفارت و آمادهسازی بخش مهمی از مدارک هستند. درخواست ویزا باید به کدام کشور ارائه شود؟
یکی از تصورهای رایج این است که متقاضی میتواند صرفاً سفارتی را انتخاب کند که وقت نزدیکتری دارد یا صدور ویزا از آن آسانتر به نظر میرسد. اما طبق مقررات شینگن، درخواست باید به کنسولگری کشور مقصد اصلی ارائه شود؛ یعنی کشوری که هدف اصلی سفر در آن قرار دارد یا مسافر بیشترین مدت اقامت را در آن خواهد داشت.
برای مثال، اگر فردی در یک سفر ۱۲روزه قرار است هفت روز در فرانسه و پنج روز در ایتالیا بماند، فرانسه مقصد اصلی او محسوب میشود. اگر مدت اقامت در چند کشور کاملاً برابر باشد، درخواست باید به کشور نخستین ورود ارائه شود. بنابراین رزرو پرواز، هتل و برنامه روزانه سفر باید با سفارت انتخابشده هماهنگ باشد.
تغییر صوری برنامه سفر برای گرفتن وقت از سفارت دیگر، ممکن است اعتبار پرونده را زیر سؤال ببرد. در مقابل، یک برنامه ساده، منطقی و قابل اجرا معمولاً از برنامهای شلوغ که در مدت کوتاه چندین شهر و کشور را پوشش میدهد، قابلدفاعتر است. مدارک ویزای شینگن باید یک روایت واحد داشته باشند
در بررسی پرونده، فقط وجود مدارک اهمیت ندارد؛ ارتباط میان آنها نیز بررسی میشود. فرم درخواست، نامه اشتغال، گردش حساب، رزرو محل اقامت، بلیت رفتوبرگشت و هدف اعلامشده سفر باید اطلاعاتی سازگار ارائه دهند.
مهمترین مدارک عمومی معمولاً شامل گذرنامه معتبر، فرم درخواست، عکس مطابق استاندارد، بیمه مسافرتی، مدارک مالی، مدارک شغلی یا تحصیلی، برنامه سفر و اسناد مربوط …
